''பேதைப் பெண்ணே, அறம் ஒன்றே பயன் உள்ளது. துன்பம் தீமை
அன்று. பாவம் ஒன்றே தீங்கு. இதனைக் கண்டுகொள். இறைவன் வழங்கும்
அன்பின் தன்மை ஒன்றே; வெளித்தோற்றத்தில் ஒரு விதத்திலும் ஒவ்வாதது
போல் தோன்றும் கருணையாலே பொலிந்து நிற்கும் இறைவன் இன்பத்தைத்
துன்பத்தோடு கலந்தே தருவான்'' என்றான்.

 

64

மைத்திறத்தா னொந்தழுவ தெளிதே வாடு மெய்த்திறத்தா லிறப்பெளிதே விளைநோய் தந்த கைத்திறத்தாற் றேறியுளங் காய்ந்த துன்ப மத்திறத்தா லின்பமென்ப தரிதே யென்றான்.

''மைத் திறத்தால் நொந்து அழுவது எளிதே; வாடும் மெய்த் திறத்தால் இறப்பு எளிதே. விளைநோய் தந்த கைத் திறத்தால் தேறி, உளம் காய்ந்த துன்பம் அத் திறத்தால் இன்பம் என்பது அரிதே'' என்றான்.

     ''துன்பத்தைக் கண்டு மயக்க உணர்வால் நொந்து அழுவது எளிதே;
வாடும் உடலின் தன்மையால் இறப்பதும் எளிதே. விளைந்த நோயைத்
தனக்குத் தந்த இறைவனின் கைத் திறத்தை நினைந்து தேறி, தன்
உள்ளத்தை வெதுப்பிய துன்பத்தை அந்த முறைப்படி இன்பம் என்று
கொள்வதே அரிய செயல்'' என்றும் சொன்னான்.