''நீரெல்லாம் ஒரே தன்மை உடையதோ? மரங்களுக்கெல்லாம் ஒரே
வகையான கனியோ? நிலத்திலெங்கும் ஒரே வகையான விளைபயிரோ?
நமக்கெல்லம் ஒரே வகையான முகமோ? இவ்வாறு நிலையெல்லாம்
பலவகைப் படுகையில், எல்லாக் குலத்திற்கும் பொதுவாக நின்று குறையாத
சிறப்புப் பெற்றுள்ள அறம் ஒன்றே குறையொன்றும் இல்லாதது; எல்லா
இடத்தும் செய்யக் கூடியது. எனவே, அறிவு மிக்கோர் அறம் ஒன்றையே
நோக்குவர்; வெளியே காணும் இவ்வகை வேற்றுமையை ஒரு பொருட்டாக
மதியார்.

     'தருவுக்கு' என்று வேற்றுமையில் உகரச் சாரியை ஏற்கும் சொல்
இங்கு 'தருக்கு' எனச் சாரியை இன்றி நின்றது.

 

100

காறுபடுந் திறத்திவன்கைப் பொருளவற்கே யிவற்கவன்கைக்      கருமம் வேண்டி வேறுபடு மனுக்குலமே யொருப்படுத்து மிருகையா மிடிவாழ்      வன்றிக் கூறுபடுந் திறத்தென்றும் வாழ்ந்தறவோ ரழத்தீயோர்      குவவிற் காண்கி லீறுபடு நாளில்வரு மிருவினைவீ யாப்பயன்பின் பில்லை      யென்பார்.

''காறு படும் திறத்து இவன் கைப்பொருள் அவற்கே இவற்கு                      அவன் கைக் கருமம் வேண்டி வேறுபடும் மனுக்குலமே ஒருப்படுத்தும் இரு கையாம் மிடி                      வாழ்வு. அன்றி, கூறுபடும் திறத்து என்றும் வாழ்ந்து அறவோர், அழத் தீயோர்                      குவவில் காண்கில், ஈறுபடு நாளில் வரும் இரு வினை வீயாப் பயன் பின்பு                      இல்லை என்பார்.