"கருப்பத்தின் வழியாக உடன் பிறந்த பாவத் தொடர்பினால் பதமழிந்த
நெஞ்சே, காற்று அடித்தவிடத்துப் பழமேயன்றிக் காயும் பூவும் அறுந்து
விழும் என்று கண்டு இளமையை நம்பாமல், மயக்கத்தின் வழியாகத்
தளிர்த்த காமத்தின் வழியாக வளரும் நரகம் பாடமாகத் தந்த நூலின்
வழியே நன்னெறியில் ஒழுகுதலை விடாமல், ஏற்கெனவே உண்டுள்ள
நஞ்சை உமிழ்ந்து உய்வு பெறுவாய்.

     நுகர்ந்த நஞ்சு உமிழ்தலாவது, ஏற்கெனவே செய்த காமப்
பாவங்களுக்காக மனம் வருந்தி, மன்னிப்புக்கோரி, தவஞ்செய்து கறை போக்குதலாம்.

 

139

வள்ளிய வுருவந் தீமுன்      வல்லையே யுருகும் வண்ணத் துள்ளிய வருமை யாவு      மூழன்முற் கரைந்து நீங்கி யெள்ளிய வுள்ளங் கொண்மா      சிசைத்தநூற் பளிங்கிற் கண்டு தெள்ளிய தவநீ ராட்டிச்      செயிரறத் தெளிதி நெஞ்சே.