"அன்பைச் சொரியும் பிறர் கண்ணீரே அன்பிற்குத் தாங்காத பெரிய
விலங்காகும் என்று கருதி, இன்பத்தைப் பொழியும் ஒன்றிரண்டு சொல்லும்
கூறாமல், ஐயோ! இரவோடு ஒளித்துச் சென்று விட்டீர்கள். துன்பத்தைச்
சொரியும் காட்டை நெருங்கும்போது, தன் துணையை இழந்த மயில்
அடையும் துயரத்தைக்கண்டு, நன்மை பொழியும் நெஞ்சம் உருகி, எமக்காக
இரங்க மாட்டீரோ?" என்றும் அழுவர்.

     'நமக்கு' என்பது எமக்கு என்று பொருளில் வந்தது.

 

18

கூண்டுண்டாங் குஞ்சகலா      தோம்பும் பற்புட் குலமுங்கார் கீண்டுண்டா மிடிக்கஞ்சும்      பிடியைத் தாங்குங் கெழுங்கரியு மாண்டுண்டாங் கான்றுறுங்காற்      காண்பீர் காண்கி லாதரவற் றீண்டுண்டா நமைநினைமி      னென்பார் ஆஅ தகாதென்பார்.