அழகிய வழித்தடத்தில் நடந்து, மூவர் உள்ளமும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்க,
வண்டுகள் மொய்த்து நின்ற அவ்வனத்தை விட்டுச் சென்றனர்.

 

92

நீங்கி னாரெனத் தம்மைநி னைத்திலா ரேங்கி யாருலத் தீயிலெ ரிந்தெனப் பாங்கி னாரிவர் பாதம கன்றகான் வீங்கி யாரழல் தொல்லையின் மேய்ந்ததே

நீங்கினார் என, தம்மை நினைத்திலார், ஏங்கி ஆகுலத் தீயில் எரிந்து என, பாங்கினார் இவர் பாதம் அகன்ற கான், வீங்கி ஆர் அழல், தொல்லையின், மேய்ந்ததே.

     இம்மூவர் தம்மை ஆதரவாக நினையாதவர், துன்பத் தீயில் எரிந்து
ஏங்கினாற்போல, தனக்குச் சார்பாக இருந்த இவர்கள் அடி நீங்கப்பெற்ற
அவ்வனத்தை, முன்போல், நிறைந்த நெருப்பு பெருகி மேய்ந்தது.

 

93

நெட்டி டைத்தடம் பற்பல நீந்தினர் மொட்டி டைக்கனை வண்டின மொய்த்ததண் மட்டி டைக்குளிர் காட்டினுள் வான்கதிர் பட்டி டைக்கடல் பாய்ந்தெனப் போயினார்.

நெட்டு இடைத் தடம் பற்பல நீந்தினர், மொட்டு இடைக் கனை வண்டு இனம் மொய்த்த தண் மட்டு இடைக் குளிர் காட்டினுள், வான் கதிர் பட்டு, இடைக் கடல் பாய்ந்து எனப் போயினார்.

     இடையே நெடிய வழித்தடங்கள் பற்பலவும் நீந்திய தன்மையாய்க்
கடந்து, ஒலிக்கும் வண்டுக் கூட்டம் மலர் மொட்டுக்களில் மொய்க்கும்
குளிர்ந்த தேனினோடு குளிர்ந்த காட்டினுள், பகலவன் சாய்ந்து கடலுள்
பாய்ந்ததுபோல் போய்ச் சேர்ந்தனர்.