"சிறந்த முறையிலே உயிர்கள் அனைத்தையும் காத்த திரு அமுதம்
போன்றவனே! நீ உலகில் பிறந்து உயிர் வாழ்ந்திருந்த போது, நீங்க
முடியாத துணையாக நான் அமைந்திருந்தேன்; நீ இறந்து உயிரைக்
கொடுத்த போதும் என்னையும் துணையாக வேண்டாதது ஏன்?" என்று
சூசை சொல்லி, அப்பொழுது விடுவதற் கென்று தனக்கு உடல்
இருந்ததாயின், தன்னை மறந்து அவ்வுயிரைத் தந்து இறப்பதற்கொத்த
தன்மையாய் வருந்தினான்.

                     பாதலத்தோர் பரிவு

     தேமா, - மா, கூவிளம், தேமா, புளிமாங்காய்

 

56

விண்டார் பைம்பூ வாகைய னிவ்வாய் மெலிவெய்த மண்டார் துன்பத் தாழுடல் கொண்ட வடுவெல்லாங் கண்டா ராய்ந்தார் கண்டுளி யாருங் கலுழ்கின்றா ருண்டா ருன்னாப் பீழைகள் மீட்டோ ருரையுற்றார்.

விண்டு ஆர் பைம் பூ வாகையன் இவ்ஆய் மெலிவு எய்த, மண்டு ஆர் துன்பத்து ஆழ் உடல் கொண்ட வடு எல்லாம் கண்டு ஆராய்ந்தார்; கண்டுளி யாரும் கலுழ்கின்றார்; உண்டார் உன்னாப் பீழைகள்; மீட்டு ஓர் உரை உற்றார் :

     விரிந்து நிறைந்த பசுமையான மலர்க் கொடியைக் கொண்ட சூசை
இவ்விதமாய் வருந்தி மெலியவும், செறிந்து நிறைந்த துன்பத்தில் ஆழ்ந்த
திருமகனின் உடல் பெற்ற காயங்களையெல்லாம் அப்பாதலத்தோர் கண்டு
ஆராய்ந்தனர்; ஆராய்ந்து கண்டவிடத்து அனைவரும் அழுகின்றனர்;
கருதுதற்கரிய துன்பங்களையும் அனுபவித்தனர்; மீண்டும் இவ்வாறு ஓர்
உரை சொல்லலாயினர் :