பக்கம் எண் :

மூன்றாம் காண்டம் 93

கனியே பார்த்தான்; திரு முகத்தைக் கண்டான்; உவந்தான்;
                                       அருள் குளித்தான்.
துனியே தீர்ந்தான்; உரை உதவா, துள்ளித் துதித்தான்; உணர்வு ஓங்கிப்
பனியே கிளர் பூங் கரத்து ஒல்கி, பணியச் சிரத்தைக் கோட்டுகின்றான்.
நனியே வாழ்ந்தான்; வரப் பவ்வம் நயப்பத் தாழ்ந்தான்
இளமூத்தோன்.

      
       அன்று பிறந்த இளங்குழந்தையாய் இருந்தாலு, வரங்களாலும் அறிவாலும்
மூத்தோன் என்னத் தக்க கருணையன் கன்னி மரியாளையே
பார்த்தான்; அவள் திரு முகத்தைக் கண்டான்; மகிழ்ந்தான்; அருள்
வெள்ளத்தில் குளித்தான். துன்பமெல்லாம் நீங்கப் பெற்றான்; பேச்சு
உதவவராமையால், துள்ளுவதன்மூலம் அவளைத் துதித்தான்; உணர்வு
ஓங்கப் பெற்று, அவளது குளிர்ச்சி பொங்கிய அழகிய கைகளுக்குள்
ஓங்கினான்; அவளை வணங்கிய தன்மையாய்த் தன் தலையை வளைத்தான்.
இவ்வாறு மிகுதியான நல்வாழ்வு பெற்றான்; வரங்களாகிய கடலினுள்ளே
இன்பமாக மூழ்கினான்.

      கனி - 'கன்னி' என்பதன் இடைக்குறை.

 
             48
மெய்கொள் மறைநூ னெறிவழுவா
     விளைந்த வுவப்பி லெட்டாநாட்
கைகொள் முறைகட் டிருந்தலொடு
     கருணை யன்பே ரிட்டனபின்
னைகொள் குழவி கருணையினா
     லவிழ்நாப் பரிவு தீர்ந்தவையன்
மொய்கொள் ளுணர்வோ டுரைகொண்டே
     முதலோன் மேல்வாய்த் துதிமுடித்தான்.
 
மெய் கொள் மறை நூல் நெறி வழுவா, விளைந்த உவப்பில்
                                   எட்டாம் நாள்
கைகொள் முறைகள் திருந்தலொடு கருணையன் பேர் இட்டன பின்,
ஐ கொள் குழவி கருணையினால் அவிழ் நாப் பரிவு தீர்ந்த ஐயன்,
மொய் கொள் உணர்வோடு உரை கொண்டே, முதலோன் மேல்
                                   வாய்த்துதி முடித்தான்.