எக்காலத்தும் குறையுளதாவது போன்று பேரண்டத்தின்கண் இடைவெளி சிறிதுமின்றிச் செழுமையுடைய பொன்னை நிரப்பி, இதனை ஏற்றுக்கொண்டு அந்த அழகியை எமக்குத் தருக என்று கூறினும் பின்னரும் நங்குறவர்பால் குறையிருப்பது இயல்பேயாம்.

(வி - ம்.) அடைச்சி - நிரப்பி. மண்டுதல் - செல்லுதல். இருட் கண்டத்தவர் - சிவபெருமான். தனக்குவமையில்லான் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால் மனக்கவலை மாற்றல் அரிது என்பதுபற்றி, இருட்கண்டத்தவரைக் கருதாதவர் ஈண்டு உவமையாயினர்.

(562)

கண்ணிய தழிய அண்ண னெஞ்சழிதல்
(தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறுதல்)

(இ - ள்.) பரமசிவனாகிய வீராட்டகாசத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் இறைவனைக் கருதுகின்ற பாதுகாவலை அறியாதார் வருந்துதல் போன்று நெஞ்சமே! இன்றுயாம் வருந்த நேர்ந்துவிட்டது. பின்னரும் சென்று நிரம்பப் பொருளைக் கொடுத்தேமாயினும் இவருடைய அவா மிகவும் பெருகுவ தொன்றாயிருந்த தன்றோ! அச்செயலால் இனி நமக்குண்டாம் பயன் யாது?

(வி - ம்.) மன் - மிகுதிப்பொருட்டு. கொன் - பெருமை ; அசையுமாம். புரவு - பாதுகாவல்.

(563)

தளர்வு கண்ட விளிமொழித் தோழி
யுடன்கொடு போதுங் கடன்மதித் துரைத்தல்
(தோழி தலைவனுக்குக் கூறியது)

(இ - ள்.) வேந்தே! திருமணத்தை விரும்பிப் பெரிதும் வருந்திய தலைவி அத்திருமணவினை நின்றுவிட்ட செய்தியைக் கேட்டவளவின் நெடிதாக மூச்செறிந்தாள். அங்ஙனம் மூச்செறிந்து வருந்தியவள் என்னை நோக்கி இன்று யாம் அவருடைய மார்பிலே முயங்கினோமில்லை என்று தோழியர் கூட்டத்தை நோக்கிப் பண்டுபோன்று விளையாட்டை மேற்கொண்டு சென்றாள்.

(வி - ம்.) மன்றல் - மணம். பாவை - தலைவி. மன்னா - விளி. நின்னைக்காண வந்தவள். நின்பால் என்னை ஏவித் தான் தோழியர் கூட்டத்தே சென்றாள் என்றவாறு. நின் குறிப்பினையறிவது தலைவி கருத் தென்றபடியாம்.

(564)