(வி - ம்.) கற்றல் - கல்வி. நன்று - பெரிது. முற்றுமேல்வை - அடையுங்காலம். அதன்பயன் - அவ்வூழின்பயன். செற்று - அப்பயனைத் தடுத்து. உறுத்தும் - ஊழினை வலியுறுத்தும். நான்முகன், நான் கற்றவனாயிருந்தும், அதன் பயனை ஊழ் அடையாவண்ணந் தடுத்த தென்றுணர்ந்தானென்பார் "ஆற்ற ஏதுவும் சிறிதறிந்தான்" என்றார்.

(இ - ள்.) உலகத்தைப் படைக்கின்ற முதற்றொழிற்குரியவனாகிய பிரமன் இமைப்பொழுதில் அளவிடப்படாத காலங்கள் அரிய துயரை யனுபவித்தற்குக் காரணமாகிய தவற்றினைச் செய்வானாயின் அறிவில்லாமல் எம்மைப்போல்பவர், காலமெல்லாம் குற்றங்கள் பலவுஞ் செய்வார்கள். அவர்கள் வருத்துகின்ற துன்பத்தினை யெக்காலத்து நீக்குவார்கள்.

(வி - ம்.) பருவருந்துயர் - வருத்துகின்ற துன்பம். பரிவார் - நீக்குவார்.

(59)

(இ - ள்.) கொடிய பாவங்களின் பயன் நரகத்துன்பத்தை யனுப வித்தாலன்றி நீங்காது. அங்ஙனமாய பலவகை நரகமென்று சொல்லப்படுவன அரிய துன்பங்களாம். அத்துன்பத்தின் பகுதியைப் பொருந்திய பிரமன் (முருகப்பெருமானை) வழிபடாத பாவத்தைக் கெடுக்கும் பரிசுத்தமான தண்டமும் துறவிகளே ! (பிரமன் மாட்டு முருகப்பெருமான் வைத்த கைம்மாறில்லாத) கருணையே யல்லவா ? (கருணையேயாம்)

(வி - ம்.) அளறு - துன்பமாகும். அப்பால் - அத்துன்பப் பகுதியை. வழிபடா - ஈறுகெட்ட பெயரெச்சம். அறன்கடை - பாவம். "அறன்கடை நின்றாருளெல்லாம்" என்னும் திருக்குறளடியானுணர்க. விளிக்கும் - கெடுக்கும். தண்டங் கருணையாவதை "தண்டமுங் கருணை யென்றறிவாய்" என்னும் சித்தியார்ச் செய்யுளானறிக.

(60)

(இ - ள்.) வேதத்தை யோதி முற்று முணர்ந்தவனாகிய பிரமனது துன்பினுக்கு முடிவின்று அதுகிடக்க. பின்னர், எங்கும் நிறைந்தவனும், ஆன்மாக்களுக் காணவமலத்தினைப் போக்கித் திருவருள் சுரக்கும்