உயிர்களுக்குப் பாகத்தை வருவித்து அறிவிச்சை செயல்கள் விளங்குதற்குக் கலை முதலிய தத்துவக் கூட்டங்களை இயைவிப்பான் என்பது தோன்ற "இரும் பருவத்தை யேய்த்து வண்கலை யாதிதந்த வள்ளன்மை" என்றார்.

(130)

(இ - ள்.) இருள்போல மறைக்கின்ற ஆணவமல மொன்றனையே பற்றியதனால் விருப்பு வெறுப்பென்னு மூலகன்ம மிரண்டையுமுடைய எளியேனுக்கு ஐயகோ! மயக்கத்தைச் செய்கின்ற மாயாமலத்தினையும் கன்ம மலங்களோடு மறைக்குந் தொழிலைச் செய்யும் திரோதான சத்தியையும் தம்மைக்காட்டினும் பருப்பொருட்டாகக் காரியப்படும் மிகுந்த தாத்துவிகமாகிய பொருளைத் தருகின்ற மாமாயை யென்னும் குற்றம் பொருந்திய நான்கு மலங்களையுந் தந்து அருணிறைந்த அருட்டன்மையில் இறையு நீங்காத வியப்பினைத்தருகின்ற ஐந்தொழிற்றன்மை வணங்கப்படுவது.

(வி - ம்.) திரோதானகரியை - ஐ : சாரியை. இருவினை - விருப்பு வெறுப்பு. மாமாயை - மாயேயம். இதனை உடலென்பர். இதனை "மாயாதநு விளக்காய்" என்னும் சிவஞான போதத்தா னுணர்க. தொழின்மை - தொழிலின்றன்மை.

(131)

(இ - ள்.) உயிர்களாகிய எம்மைவினையினுக்கேற்ற வண்ணம் அழலின்கண்ணே வாட்டியும், வாட்படையானீண்ட உடலினைப் பிளந்தும் கண்ணும் வாயும் செந்நீரோடக் குடைந்தும் இங்ஙனம் வருத்தலைச் செய்யும் வெறுப்பைத் தருகின்ற நகரத்தின்கட் செலுத்தியும், விருப்பம் வருவதற்கேதுவாகிய விண்ணுலகின்கட் செலுத்தியும், விருப்பும் வெறுப்புமின்றி விளங்குகின்ற தலைவரது விகாரமின்றி விளங்குந் தன்மை வணங்கத் தக்கது.

(132)

(இ - ள்.) மண்முதலாகிய ஐம்பெரும் பூதங்களோ, அப்பூதங்களாலாகிய சுமையையுடைய உடலின்கண்ணே தங்கும் ஐம்பொறிகளோ? அன்றி அவைகளின் மேன்மையுற்று விளங்குகின்ற அகக்கருவியாகிய