(இ - ள்.) பரமசிவன் சத்துவகுணத்தினின்றும் உருத்திரனையும் இராசதகுணத்தினின்றுந் திருமாலையும் தமோகுணத்தினின்றும் உருவமுடைய பிரமதேவனையும் தோற்றுவித்து இம்முத்தேவர்களானும் படைப்பித்து நிறுத்தி அழித்துப் பின்னர் அத்தேவரோடும் அனைத்தையும் அழித்தருளுவன், அத்தகைய முழுமுதல்வனை இக்கடவுளருள் ஒருவனாகக் கருதுவாரெனின் அத்தீவினைக்குக் கழுவாயொன்று யாம் நூலிற் கண்டிலேம்.

(வி - ம்.) உருத்திரன் - சீகண்டபரமன். உவணம் - கருடன். உருவேதன் என இயைக்க. வேதன் - பிரமதேவன். உவர் - இவர். உந்த - இந்த.

(370)

(இ - ள்.) மலபரிபாகமும் இருவினை யொப்பும் கைவரப்பெற்ற சான்றோர் எல்லாம் பண்டைப் பிறப்புக்களிலே ஈட்டி வலிய வினைகளோடு ஆணவ முதலிய மூன்று மலமும் தஞ்சத்திகெட்டொழிய இம்மையிலேயே இவ்வுலகத்திலேயே பரமுத்தியிற்றலைப்படுவர். இனிப் பருவக் குறைவு காரணமாக இங்ஙனம் இறைவன் திருவடிகளை எய்தமாட்டாமல் நீங்காத அன்பினாலே சரியை முதலிய நெறிகளில் நின்றொழுகினோரும் சுத்தவித்தியா புவனங்களை எய்தி.

(வி - ம்.) பருவம் - மலபரிபாகம். இருண்மலம் ஆதிமூன்று - ஆணவம், மாயை, கன்மங்கள். பருவத்தாழ்வு - போதிய பரிபக்குவமின்மை. ஊர்த்துவ புவனம் என்றது சுத்தவித்தியாபுவனத்தை.

(371)

(இ - ள்.) அவ்விடத்தே எல்லையற்ற இன்பத்தை நுகர்ந்திருந்து முழுவதும் ஒடுங்கவரும் பேரழிப்புக் காலத்தே வளம்படுதற்கிடமான இறைவனுடைய திருவடிகளை இவருட் சிலர் எய்தாநிற்பர்; ஏனையோர் நுகர்தற்கிடமான நிறுத்தற் காலத்திலே இறைவன் ஆசிரியனை அதிட்டித்துச் செய்யும் சாதரா தீக்கைபெற்றுப் பரமுத்தியினை எய்துவர். வேறு சிலர் பந்தமுறுத்தும் நிறுத்தற் காலந் தீர்ந்த அழிப்புக் காலத்தே நிராதார தீக்கை பெற்றுப் பரமுத்தியினை எய்துவர்.

(வி - ம்.) திதி - நிலைப்புக்காலம். ஆதாரம் ஆதார தீக்கை என்க.

(372)