(இ - ள்.) கடைசியர்கள் கண்களாகிய கயன்மீன்கள் களைகளையும் தன்மையால் வயலிடத்துப் பாய்வனவாம். வயலின்கணுள்ள பெரிய கயன்மீன்கள் அப்பெண்களின் ஒளிபொருந்திய முகத்திற்பாய்வனவாம். இயற்கை மணம் நிறைந்த கூந்தலிலுள்ள வண்டுகள் அவ்வயலிலுள்ள பூக்களிற் பாய்வனவாம். பூக்களிலுள்ள வண்டுகள் கூந்தலின்கணுள்ள பூக்களிற் பாய்வனவாம். இது பரிவர்த்தனை யென்னுமணி.

(106)

(இ - ள்.) (தங்களை யொப்பில்லை யென்) றிகழும் அம்மள்ளப் பெண்களுடைய முழந்தாள், கணுக்கால், புறந்தாளாகிய இவைகளுக்குத் தோற்றோடினாற்போல நண்டுகள் வளையிற் செல்லும். ஆழமாகிய நீரில் பெரிய வராலினங்கள் மூழ்கும். சேற்றில் ஆமையழுந்தும். பறித்தெறிகின்ற தேன்களைத் தன்னிடத்தேயுடைய தாமரை மலர்கள் வரம்புகளிற் கவிழ்ந்துகிடக்கும்.

(வி - ம்.) எள்ளும் - தம்மையிகழும். ஈண்டுத் தம் என்றவை நண்டு, வரால், ஆமை, தாமரை முதலியனவாம். கால், முழந்தாள், கணுக்கால், புறங்கால்களை யென்க. அள்ளல் - சேறு. கள்ள - தேனைத்தன்னகத்துடைய. கங்கு - வரம்பு. அடர்ந்து - பறித்து,

(107)

(இ - ள்.) தாமரையும், செங்கழுநீரும், அனிச்சமும், மணம் வீசுகின்ற ஆம்பலும், வள்ளைக்கொடியும், கொடிப்பாசியுமாகிய இவைகள் அமிழ்தன்ன மெல்லிய சொற்களையுடைய கடைசியர்கள் சரீரத்தின்கணன்றி வயலினிடத்தில்லையென்க.

(வி - ம்.) தாமரை முதலியன கடைசியர்முகம், கால், கண், வாய், காது, கூந்தல் முதலியவற்றிற்குவமைப் பொருளாதல் காண்க. இவைகளைக் களையாக வேரறக்களைந்தமையால் "தளையில்லை" என்றார்.

தளை - வயல். தளை : ஏழாம் வேற்றுமைத் தொகை.

(108)