(இ - ள்.) நாரணன் முதலிய தேவர்கள் துதிக்கத் திருச்சீரலை வாயின்கண் விரும்பி யெழுந்தருளியிருந்த முருகக்கடவுள் வேதமுழக்கமிக அடியார்குழாங்களின் முழக்க மதிகரிக்கத் தேரும், அழகிய ஏனைய படைகளும், சூழ எழுந்தருளி அச்சூரன் நகரி னணித்தாயுள்ள வனப் புற்ற ஏம கூடமென்னும் மலையின்கண் (பாடி வீடுசெய்து) அப்பாசறை யின்கண்ணுள னாயினன் என்க.

(வி - ம்.) நம்பி - முருகன். ஆரணம் - வேதம். துழனி - முழக்கம்.

(190)

(இ - ள்.) நாரதனென்னு முனிவன் சூரனுக்கு நட்பாளன்போல அவன்மாட்டுப் பொருந்தி அவ்விடத்து இறைவனெழுந்தருளிய சிறப்பினைச் சொல்லிவரத் தூதுவர்களுஞ் சென்று சொல்லப் போர் குறித்து அழகிய கொடியினை எடுத்துக்கட்டிய தேரினையுடைய சூரன் விரைவாகப் பானுகோப னென்னும் வீரனைச் செலுத்த அப்பானுகோபன் வலியோடுகூடிய படையினை எழுகவென்றன னென்க.

(191)

(இ - ள்.) பானுகோபனென்பான் அடியின்கண்ணே வீரக்கழலை முழங்க யாத்து அழகிய விரலின்கண்ணே விரற்சட்டை யணிந்து இடையினை நீண்ட பட்டிகையா னிறுக்கிச் சுற்றுதல்செய்து, வலியினை யுடைய உடம்புக்கீடுகளை உடம்பின்கண்ணிட்டுக் கூரிய நீண்ட படைக் கலங்களைத் தாங்கி நீண்ட அம்புகள் நிறைந்த அம்பறாக் கூட்டைத் தொங்கக்கட்டிப் பல இசைக் கருவிகளின் கூட்டங்கள் முழங்க ஒலியுண்டாவதற் கேதுவாகிய மணிகள்கட்டிய தேரின்கண் ணேறினா னென்க.

(வி - ம்.) நரலல் - ஒலித்தல். புட்டில் - விரற்கட்டி. சாலிகை - மெய்ப்பை. 'திரைத்த சாலிகை, நிரைத்தபோன் நிறைந்திரைப்ப தேன்களே, விரைக்கொள் மாலையாய்' என்னும் சூளாமணிச்செய்யுளா னறிக. நிறைதூணி - அம்புநிறைந்த கூடு. படு - ஒலித்தல்.

(192)