மான தீயையும் நஞ்சையும் ஒன்றுபடுத்திச் சேர்த்தது போன்றிருக்கின்ற, நாம மலர்வாளி அஞ்சும் - அச்சந் தருகின்ற மலரம்புகள் ஐந்தையும், அவன் தொடுத்தான் - அம்மலரம்புக் குரியனாகிய மன்மதன் கோத்து எய்தான்.

(க - து.) நளன், தமயந்தி இருவர்களின் மார்புகளிற் பாய்ந்து ஊடுருவிச் செல்லும்படி மன்மதன் ஐவகை மலரம்புகளையும் வில்லிற் கோத்து எய்தான் என்பதாம்.

(வி - ரை.) தமயந்தியும் நளனும் தனியறை புகுந்து மலரணை மீது இருந்தபோது அவ்விருவர்க்கும் காதலை உண்டாக்குதற் பொருட்டு மன்மதன் மலரம்புகள் ஐந்தையும் தேர்ந்தெடுத்து மார்பில் ஊடுருவிச் செல்ல எய்தான் என, அவர்தம் காதல்மிக்க நிலையை உணர்த்தினார். செந்திரு - செம்மையாகிய திருமகள் போன்றவள் என விரிதலால் பண்புத்தொகை நிலைக் களத்துப் பிறந்த அன்மொழித் தொகை. ஆகம் - மார்பு. பாணங்கள் மலராயினும் காதலர்தம் மார்பிற் புகுந்ததும் நெருப்பும் நஞ்சும் போல் கொடுந்துன்பம் விளைத்தலான், ‘வெந்தீயும் நஞ்சும்.........மலர்வாளி’ என்றார். நாம் அச்சம். அது நாம என அகரச் சாரியை யேற்று நின்றது. என்னை?

¹‘பேம்நாம் உருமென வரூஉங் கிளவி
ஆமுரை மூன்றும் அச்சப் பொருள’

என்றார் தொல்காப்பியர். நாம மலர்வாளி என்பதற்குத் தனித்தனி வெவ்வேறு பெயருடைய வாளி என்றலுமாம். அவன் என்பது பண்டறி சுட்டாய் ‘மலர்வாளி அஞ்சும்’ என்னும் குறிப்பால் மன்மதற்கு ஆயிற்று. அஞ்சு-ஐந்து என்பதன் போலி. ஞ, ச, த, ந வுக்குப் போலி. (166)

174. ஒருவர் உடலில் ஒருவர் ஒதுங்கி
இருவர்எனும் தோற்றம் இன்றிப் - பொருவெங்
கனற்கேயும் வேலானும் காரிகையும் சேர்ந்தார்
புனற்கே புனல்கலந்தாற் போன்று.

1. தொல்.