தொட்டவுடனேயே விரைவில் வளைந்துசென்று அவர்களின் அழகிய பாதங்களில் பணிவன ஆயின.

(க - து.) ‘பூங்குழலாய்! பெண்கள் கையால் தொடின் வணங்காதவர் யார்? அப்பெண்கள் கையால் தொட்டவுடனேயே பூங்கொம்புகள் வணங்கிவந்து அவர்கள் காலடிகளில் விழுகின்றன பார்’ என்றான் என்பதாம்.

(வி - ரை.) பாவை போன்றாரைப் பாவையரென்றது, ஆகுபெயர். பணிதல்-வணங்குதல். ¹‘எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல்’ என்றவிடத்தும் இப்பொருள் தருதலை ஓர்க. பொன் அடி - அழகிய கால். அல்லது பொன்போன்ற நிறமும் பெருமையும் பொருந்திய அடிகள் என்றுரைத்தலுமாம். வேல், ‘மின்னெடுவேல்’ என அடைகொடுத்துக் கூறப்பட்டது. நளன்றன் வெற்றிப் பெருமிதம் தோன்றற்கு. ²‘திருந்துவேற் குமணன்’ எனப் புறநானூற்றினும் கூறினார். (5)

184. மங்கை ஒருத்தி மலர்கொய்வாள் வாள்முகத்தைப்
பங்கயமென் றெண்ணிப் படிவண்டைச் - செங்கையால்
காத்தாளக் கைம்மலரைக் காந்தளெனப் பாய்தலுமே
வேர்த்தளைக் காணென்றான் வேந்து.

(இ - ள்.) மலர்கொய்வாள் மங்கை ஒருத்தி - பூக்கொய்பவளாகிய பெண் ஒருத்தியின், வாள்முகத்தை - ஒளிவிடுகின்ற முகத்தினை, பங்கயம் என்று எண்ணி - செந்தாமரை மலரெனக் கருதி, படிவண்டை - மொய்க்கின்ற வண்டுகளை, செம்கையால் காத்தாள் - தன் சிவந்த கைகளினால் தடுத்து நின்றாள், அக் கை மலரை காந்தள் எனப் பாய்தலும் - அந்தத் தாமரைமலர் போன்ற கைகளையும் (அவை) காந்தள் மலரெனக் கருதி மொய்த்தவுடனே, வேர்த்தாளை - (அச்சங்கொண்டு,) வியர்வை நீர் துளிக்க நின்றவளை, வேந்து காண் என்றான் - நளமன்னன் நீ பாரென்று தமயந்திக்குக் காட்டினான்.

(க - து.) ‘பெண்ணொருத்தி மலர் கொய்கின்றாள்; அவள் முகத்தை வண்டுகள் தாமரை மலரென்று கருதி

1. திருக்குறள் : 125. 2. புறம் : 163.