(க - து.) தமயந்தியும் நளனும் குளங்கள் ஆறுகள் முதலியவற்றிலெல்லாம் நீர்விளையாட்டுச் செய்து, இறைவனை நினைந்த மனத்தினராய்க் கங்கையாற்றில் படிந்து மூழ்கி அன்புமாறாமல் அங்குள்ள ஓர் பொழிலில் தங்கினார்கள் என்பதாம்.

(வி - ரை.) காவி - கருங்குவளைமலர்: முதலாகு பெயராக அதன் மலரைக் குறித்தது. பொருதல்-மாறுபடல் என்றலுமாம். தன் குளிர்ச்சியாலும் கரியநிறத்தாலும் கண்டாருயிருண்ணும் தோற்றத்தாலும் கண்கள் குவளைமலருக்கு மாறுபட்டதென்க. திருவள்ளுவர் தந்த காதலன் தன் காதலியைக் பாராட்டுங்கால் அவள் கண்களின் சிறப்பை நோக்கிக் கூறுகின்றவன், ‘கருங்குவளைமலர்கட்குப் பார்க்குந்தன்மை இல்லாது போயிற்று; அஃதொன்று மட்டும் இருக்குமேயாயின், என் காதலியின் கண்களை யொவ்வேமென்று கருதி நாணங்கொண்டு நிலத்தை நோக்கிக் கவிழ்ந்துகொள்ளும்’ என்று வியந்து பாராட்டுகின்றான். ஈண்டும் அக்கருத்தை உட்கொண்டே ‘காவி பொருநெடுங் கண்’ என்றார்.

¹‘காணிற் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று’

என்பதது. காதலர்க்குக் காவும் யாறும் சோலைகளும் இன்பம் பயக்கும் தன்மையனவாகலான், புதுமணம் புணர்ந்த காதலன் காதலிகளாகிய நளனும் தமயந்தியும், அவைகளுட் படிந்தாடினாரென்று கூறினார். ஆடி : இறந்தகால வினையெச்சம். உறைந்தார் : இறந்தகால வினையாலணையும் பெயர். உறைந்தார் என்பதற்கு ஏற்ற தன்மையாகப் பொழில் வருவித்துரைக்கப்பட்டது, பின் சோலையைக் குறித்துவருதலான். (19)

198. நறையொழுக வண்டுறையும் நன்னகர்வாய் நாங்கள்
உறையும் இளமரக்கா ஒக்கும் - இறைவளைக்கைச்
சிற்றிடையாய் பேரல்குல் தேமோழியாய் மென்முறுவல்
பொற்றொடியாய் மற்றிப் பொழில்.

(இ - ள்.) இறைவளைக்கை சிறுஇடையாய் - சிறந்த வளையலணிந்த கைகளையும் சிறிய இடையையும் உடையாளே! பேர்

1. திருக்குறள் : 1114.