அல்குல் தேம் மொழியாய் - பெரிய அல்குலையுடைய இனிய மொழியாளே ! மென்முறுவல் பொன் தொடியாய் - புன்சிரிப்புப் பொருந்திய பொன்னானியன்ற தோள்வளையுடையாளே ! இப்பொழில் - இந்தச் சோலையானது, நறை ஒழுக வண்டு உறையும் நல்நகர்வாய் - (சோலைகளில்) தேன் ஒழுகுவதால் வண்டுகள் தங்கியிருக்கின்ற வளநலனிறைந்த மாவிந்தமாநகரத்தில், நாங்கள் உறையும் இள மர கா ஒக்கும் - நானும் எனக்குரிய நண்பர் முதலியோர்களும் கூடி இருக்கின்றதான இளமரங்கள் நிறைந்த சோலையைப் போன்றிருக்கின்றது.

(க - து.) ‘இச்சோலை, நானும் என் நண்பர்களும் தங்கி இருக்கின்ற மாவிந்தமாநகர்க்கண் உள்ள தேனொழுகுவதால் வண்டுகள் உறைகின்ற சோலைபோன்றிருக்கின்றது’ என்று தமயந்திக்கு நளமன்னன் கூறினான் என்பதாம்.

(வி - ரை.) தமயந்தியை மும்முறை விளித்தான், அவள் பாற்கொண்ட ஆராக் காதலினால். கோவலனாரும் கண்ணகியாரைப் பாராட்டுமிடத்து,

¹‘மாசறு பொன்னே ! வலம்புரி முத்தே
காசறு விரையே ! கரும்பே ! தேனே !
அரும்பெறல் பாவாய் ! ஆருயிர் மருந்தே !
பெருங்குடி வாணிகன் பெருமட மகளே !’

என்று தன் அன்புதோன்றப் பன்முறை விளித்துப் பாராட்டியதும், அயோத்தியேந்தல், மிதிலைச்செல்வியுடன் காட்டிலுறைந்தகாலை, வனக்காட்சியைக் காட்டி.

²‘ஒருவில் பெண்மையென் றுரைக்கின்ற உடலினக்குயிரே !’

எனவும்,

³‘குழுவு நுண்தொளை வேயினும் குறுநரம் பெறிவுற்
றெழுவு தண்டமிழ் யாழினும் இனியசொற் கிளியே !’

எனவும், பல்வகையாக விளித்துரைப்பதும் இக்கருத்துக் கொப்ப இருத்தல் போலவென உணர்க.

மென்முறுவல் - புன்சிரிப்பு. மென்மை : ஈண்டுச் சிறுமையென்னும் பொருட்டு. பொன் தொடி - தோளிலணியும் வளையல்.

1. சிலப், 2 : 73 - 6. 2, 3. கம்பராமா : சித்திரகூட : 14; 28.