மன்னன், சூதால் நாடு நகர் யாவுந்தோற்று, இத்தகைய கீழ் நிலைக்கு உள்ளாக்கினான் எனக் குறைகூறாது, தன் தீவினையே இதற்குக் காரணம், தீயூழால் நல்லன தீயனவாகவும், தீயன நல்லனவாகவும் மாறுகின்றன. அதனால் விளைந்ததே இத்துன்பம் எனக் கருதினவளாய் ‘எனது வினைவலிகாண்’ என்றாள். மெலிதல் - உடல்நிலை தளர்வுகொள்ளல். என்றாள் : முற்றெச்சம்.

சேதியரசி, தமயந்தியை வினாவுதல்

319. அந்தா மரையி லவளேயென் றையுற்றுச்
சிந்தா குலமெனக்குத் தீராதால் - பைந்தொடியே
உள்ளவா றெல்லாம் உரையென்றாள் ஒண்மலரின்
கள்ளவார் கூந்தலாள் கண்டு.

(இ - ள்.) ஒள் மலரின் கள்ளவார் கூந்தலாள் கண்டு - அழகொளி மிக்க மலர்த்தேன் ஒழுகுகின்ற நீண்ட கூந்தலையுடைய சேதியரசி தமயந்தியைப் பார்த்து, (அவள் அழகினை வியந்து), அம் தாமரையில் அவளே என்று ஐஉற்று - அழகிய செந்தாமரைப்பூவில் வீற்றிருக்கின்ற அழகிய திருமகளேயோ என ஐயங்கொண்டு, பைந் தொடியே - பசிய வளையலையணிந்த மங்கையே, சிந்தாகுலம் எனக்கு தீராது (உன் வரலாறெல்லாம் நன்கு உரையாயாயின் உன்பால் நான் கொண்டுள்ள) கடலினும் மிக்க வருத்தம் என்னை விட்டு நீங்காது, உள்ள ஆறு எல்லாம் உரை என்றான் - (ஆதலால்) நீ உள்ளது உள்ளவாறே (உன் வரலாற்றை யெல்லாம்) கூறுவாயாகவென்று சேதியரசி கேட்டாள்.

(க - து.) தமயந்தியைப் பார்த்துப் ‘பெண்ணே! உன் வரலாற்றைக் கூறாயாயின் உன்பால் கொண்ட வருத்தம் எனக்குத் தீராது, ஆகவே,
என் வரலாற்றையெல்லாம் ஒளியாமல் கூறுவாயாக’என்று சேதியரசி தமயந்தியிடம் கூறினாள் என்பதாம்.

(வி - ரை.) ‘அம் தாமரையிலவள்’ என்பது, அம்+தாமரை+இல்லவள் எனப் பிரிக்க. ¹‘பூவினுக் கருங்கலம் பொங்கு தாமரை’ என்பதனானும் ²‘பூவெனப் படுவது பொறிவாழ் பூவே’ என்பதனானும் அதில் சிறந்தவளான திருமகள் வீற்றிருக்கிறாள் என்பது தமிழர்கொண்ட வழக்கு. எனவே, ஈண்டு அந் தாமரை மேலவள் என்பது திருமகளைக் குறித்தது. தமயந்தியின் அழ

1. திருநாவு, தேவாரம் : 2. நால்வர் நான்மணிமாலை : 40.