தமயந்தியும், மறையோனும் வருந்துதல் கண்டு
நகரமாந்தர் வருந்துதல்

325. மங்கை விழிநீர் மறையோன் கழல்கழுவ
அங்கவன்தன் கண்ணீர் அவளுடல்மேல் - பொங்கக்
கடல்போலும் காதலார் கையற்றார் தங்கள்
உடல்போலும் ஒத்தார் உயிர்.

(இ - ள்.) மங்கை விழிநீர் மறையோன் கழல் கழுவ - தமயந்தியின் கண்ணீர் வேதியன் கால்களை அலம்பவும், அவன் கண்ணீர் அங்கு - அவ்வேதியன் கண்ணீரானது அவ்விடத்தே, அவள் உடல்மேல் பொங்க - அத்தமயந்தியின் உடலின்மீது பெருகி வழியவும், கடல்போலும் காதலார் கை அற்றார் - கடல் போல் பெருகிய அன்புடைய அந்நகர மக்கள் (இதனைக் கண்டு) செயலற்று ஒன்றுந் தோன்றாது நின்றார்கள். தங்கள் உடல் போலும் உயிர் ஒத்தார் - தங்களின் உடல் அசையாமல் நின்றது போலவே அவர் உயிரும் தற்செயலற்று நின்றது.

(க - து.) தமயந்தியும் வேதியனும் அழுங்காலையில் அளவற்ற நகர மக்கள் கூடி வருத்தத்தால் செயலற்று நின்றார்கள் என்பதாம்.

(வி - ரை.) தமயந்தி அழுது அழுகையினால் கண்ணீர் பெருகி ஓடி வேதியன் காலடியிடமெல்லாம் நீர் நிறைந்தது ; அம் மறையவன் அழுததால் உண்டான கண்ணீர் தமயந்தியின் உடலெல்லாம் நனைத்தது. அன்புமிக்க வழி, தம் அன்புடையாரிடத்தே நல்லது காணினும் அல்லது காணினும் இன்பத்தானும் துன்பத்தானும் கண்ணீர் பெருகுவது இயல்பு. இதனை,

¹‘அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ் ஆர்வலர்
புன்கணீர் பூசல் தரும்’

என்றார் வள்ளுவரும். எனவே, தமயந்திக்கு நேர்ந்த துன்பநிலை கண்ட மறையவன், தன் மனந்தாங்கலாற்றாது அழுதான். அவன், அன்பால் உருகி உகுத்த கண்ணீர் கண்ட தமயந்தியும் அழுதரற்றினாள்; இவ்விருவர் அழுகையால் உண்டாய கண்ணினீர் இருவர் உடலையும் நனைத்தது. இதனை ‘கழல் கழுவ’ ‘உடல் மேல் பொங்க’ என்ற சொற்களால் விளக்கிக் கூறினார். ‘கடல் போலும் காதலால் கையற்றார்’ என்பதையும், ‘தங்கள் உடல்

1. திருக்குறள் : 71.