விடாது அடக்கி ஆளும் தகுதியுடையார். அவர் வெகுண்டால் அவ்வெகுளியால் ஆகும் தீங்கைத் தாங்கவொண்ணாது எத்தகைய ஆற்றலுடையார்க்கும் என்பர், திருவள்ளுவப்பெருமான்.

¹‘குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி
கணமேயும் காத்தல் அரிது’

²‘ஏந்திய கொள்கையார் சீறின் இடைமுரிந்து
வேந்தனும் வேந்து கெடும்.’

என்பவாகலான், வேதமுனி ஒருவன் சாபத்தால் என்றானென்க.

காடு கொடுங்காடு, நினைப்பினும் நினைந்த நெஞ்சையும் சுடும் வெப்ப மிக்க இடம். அதில் செல்லுதலோ, தங்குதலோ இயலாதது. அந்தக்கொடிய காட்டில் வெப்பத்துக்குமேல் வெப்பமான நெருப்பு ; அதனுள் அகப்பட்டுக்கொண்டு தத்தளிக்கின்றேன் என்பானாய் ‘வெங்கானின்.......... அழிகின்றேன்’ என்றான். துயருற்றார் ஒருவர், அத்துயர் தீர்ப்பதற்கு அத்துயரின் கொடுமையையெல்லாம் அத்துயர் தீர்ப்பார் உளங்கொள்ளுமாறு விளக்கியெடுத்துச் சொல்லவேண்டுமாகலான், அம்முறைமை தோன்ற விரித்துக் கூறினான். காதல் - அன்பு. முன்பின் தொடர்பில்லையாயினும் ஒருவர்க்குத்துன்மபம் நேர்ந்த காலத்தில் காக்குதல் வேந்தர்கள் கடன் ; அன்றியும் அறமுமாகும் என்பதை விளக்க, ‘காதலால் வந்தெடுத்துக்கா’ என்றான் என்க. (6)

அப்பாம்பு, நீ தொட்டால் என் சாபந்தீரு’மென நளனை
வேண்டுதல்

340. சீரியாய் நீயெடுப்பத் தீமை கெடுகின்றேன்
கூருந் தழலவித்துக் கொண்டுபோய்ப் - பாரில்
விடுகென்றான் மற்றந்த வெந்தழலால் வெம்மைப்
படுகின்றான் வேல்வேந்தைப் பார்த்து.

(இ - ள்.) அந்த வெம் தழலால் வெம்மை படுகின்றான் - அக்கொடிய காட்டெரியினால் வேகின்றவனாகிய அப்பாம்பரசன், வேல் வேந்தை பார்த்து - வேற்படைகொண்ட நளமன்னனைப் பார்த்து, சீரியாய் நீ எடுப்ப தீமை கெடுகின்றேன் - மேன்மைக் குணமுடையோய்! நீ என்னை வந்து தொட்டு எடுப்பாயானால்

1, 2. திருக்குறள் : 29; 899.