(இ - ள்.) (இவ்வாறு நிடதநாட்டுக்குச் செல்லுங்கால் தமயந்தி நளனை நோக்கி) தானவரை வெல்ல தரித்த நெடு வை வேலாய் - அரக்க நெறியினரை வெல்வதற்குக் கொண்ட நீண்ட கூர்மை பொருந்திய வேற்படையையுடைய வேந்தே!, ஏனைநெறி தூரம் இனி எத்தனையோ - (இன்னும் நம் நகர் செல்வதற்குக் கடந்து செல்லவேண்டிய) வழித் தூரம் எவ்வளவிருக்கின்றதோ (என்று வினவினாள்), (அதற்கு நளன்) மானே கேள் - மான் போன்றவளே கேட்பாயாக, இந்த மலைகடந்து ஏழுமலைக்கு அப்புறம் - இதோ நம் கண்முன் தோன்றுகின்ற இந்தப் பெரிய மலையைத் தாண்டி அதற்கப்பாலுள்ள ஏழுமலைகளையும் கடந்து அதன் பின்னுள்ள இடத்தே, மாவிந்தம் எனும் நம் பதிதான் மிக்கு - மாவிந்தமாநகரமென்னும் நம் நகரம் சிறந்து விளங்குகின்றது (விரைவில் காண்போம் என்றான்).

(க - து.) நளனைத் தமயந்தி நோக்கி, ‘வேந்தே ! நம் நகர் இன்னும் எவ்வளவு தூரம் உள்ளது’ என்று வினவினாள். அதற்கவன் ‘மானே ! இதோ தெரிகின்ற மலைக்கு அப்புறம் ஏழுமைலைகள் உள்ளன; அவைகளைக் கடந்தால் அப்புறம் இருப்பது நம் நகரமே’ என்றான் என்பதாம்.

(வி - ரை.) தானவர் - அரக்க நெறியினர். அரக்க நெறியாவது எவ்வுயிருக்கும் இரக்கங்கொள்ளாத வல்லென்ற நெஞ்சத் தன்மை.

¹‘இழக்கமென் றொருபொருள் இலாத நெஞ்சினர்
அரக்கர்’

என்றார் கம்பரும். இத்தகைய கொலையிற் கொடியாரை வேந்தர் ஒறுத்தல் செங்கோன் முறைமை. அம்முறையை நிறுவ வேற்படை தாங்கியவனாகலான், ‘தரித்த நெடு வைவேலா’ எனத் தமயந்தி விளித்தாள். பெண்மை மனம் மிக்க மென்மையுடையது; எதினும் விரைவில் இளகும் தன்மைத்து; துன்பத்தினும் இன்பத்தினும் சார்ந்ததன் வண்ணமாய் ஆகும் தன்மையது; ஆதலால் எதையும் தாங்கும் மதுகை இன்று. அத்தன்மை வாய்ந்த பெண்ணருங்கலமாகிய தமயந்திக்கு வழிச்செலவு போகப்போகத் தொலையாத பெருவழியாகத் தோன்றுகின்றது. உடனே தன் காதற் கணவனை நோக்கி, ‘அரசே ! ஏனைநெறி தூரம் இனி எத்தனையோ’ என மறுக்கங்கொண்டு கேட்டாள் ; அதற்குப் பெண் மனநிலையறிந்த நளன், இவ்வளவு தூரம் இருக்

1. கம்பராமா, ஆரணிய, அகத்திய: 12.