நேரிசை வெண்பா 131. | கடங்கரைக்கும் வெற்பிற் கரைகரைக்கும் வைகைத் | | தடங்கரைக்க ணின்றவர்நீர் தாமோ - நெடுந்தகைநும் | | கூட்டம் புயமே கொடாவிடில்வேள் கூன்சிலையில் | | |
எண்சீர்க் கழிநெடிலடி யாசிரிய விருத்தம் 132. | நம்பா நினக்கோல முறையோ வெனக்கால | | நஞ்சுண்டு பித்துண்டு நாந்தேவ ரென்பார் | | தம்பாவை யர்க்கன்று காதோலை பாலித்த | | தயவாளர் கூடற் றடங்காவில் வண்டீர் | | செம்பாதி மெய்யுங் கரும்பாதி யாகத் | | திருத்தோளு மார்பும் வடுப்பட்ட துங்கண் | | டெம்பாவை யைப்பின்னு மம்பாவை செய்வார் | | எளியாரை நலிகிற்பி னேதா மிவர்க்கே. |
ஐயர்கள்தம் பவனத்தை - அடியார்களுக்குக் கொடுப்பது தேவர்களுடைய உலகத்தை. ஐயர் கொள்வது கடம்பவனத்தை - ஐயராகியதாம் இருப்பிடமாகக் கொள்வது மதுரையை.
131. கடம் - மதம். கடம் கரைக்கும் வெற்பின் - யானையின் மீது; யானையைப் போலவென்பதும் பொருந்தும். “மணியார் வைகைத் திருக்கோட்டி னின்றதோர் திறமுந் தோன்றும்” (தே. திருநா. திருப்பூவணம்.) இது பிட்டுக்கு மண் சுமந்த திருவிளையாடலை நினைந்து கூறியது. நும் கூட்டத்தை நும்புயம் கொடாவிடில். வேள் - காமன். சிலை - வில். நாட்டு அம்புயம்; அம்புயம் - தாமரைமலராகிய அம்பு.
பிட்டுத் திருவிழாக் காலத்துச் சோமசுந்தரக் கடவுள் யானை மேல் எழுந்தருளுதல் வழக்க மென்பர்.
132. இது செவிலி் கூற்று.
ஓலம், முறையோ வென்பன முறையீட்டுக்குரிய சொற்கள். என - என்று தேவர்கள் முறையிட. காலநஞ்சு - முடிவைச் செய்யும் ஆலகால விஷம்; காலம் - முடிவு. பித்துண்டு - மயக்க முற்று. பாவையர் - தெய்வ மங்கையர். காதோல் மாங்கலியம் போன்ற சிறப்புடையது; அதனைப் பாலித்தலாவது அவர்களுடைய மலங்கலம் கெடாமல் நிலவும்படி நிறுத்துதல் தயவு: தயாவென்னும் வடசொல்லின் இறுதி குறுகி உகரம் பெற்றது. செம்பாதி மெய் கரும்பாதியாகவென்றது காமத்தால் அம்பிகையை ஒரு பாதிஇல் வைத்ததைக் குறிப்பித்தபடி. அம்பிகை
|