எழுசீர்ச் சந்தவிருத்தம் 176. | திருவைப் புணர்பொற் புயமைப் புயலைகைத் | | திகிரிப் படையுய்த் தவர்கூடற் | | றருமொய்த் தருமைச் சிறைபெற் றனமுத் | | தமிழ்வெற் பமர்பொற் கொடிபோல்வீர் | | புருவச் சிலையிற் குழைபட் டுருவப் | | பொருகட் கணைதொட் டமராடும் | | செருவிற் றொலைவுற் றவரைக் கொலுநற் | | சிலைசித் தசர்கைச் சிலைதானே. |
கட்டளைக் கலித்துறை 177. | சிலைசிலை யாக்கொண்ட தென்மது | | ரேசர் சிலம்பில்வில்வேள் | | மலைசிலை யாக்கொண்ட வாணுத | | லாய்நின் மருங்குல்சுற்றும் |
176. (சந்தக் குழிப்பு) தனனத் தனனத் தனனத் தனனத் தனனத் தனனத் தனதான. தலைவன் கூற்று.
மைப்புயல் கை - திருமாலின் கையில். திகிரிப்படை உய்த்தவர் - சக்கராயுதத்தைக் கொடுத்தவரது. தருக்கள் மொய்க்கப் பெற்று அதனாற் சிறை பெற்றாற் போன்ற முத்தமிழ் வெற்பு; கூடலைச் சார்ந்த வெற்பு. மரங்கள் மலையின் சிறகுகளை ஒத்தன. குழை - காதணி. புருவமாகிய சிலையின் கண்ணாகிய கணையைத் தொடுத்து. தொலைவுற்றவரை - தோற்றவரை. (பி-ம்.) ‘தொலைவற்றவரை’. நறைசிலை யென்றது இகழ்ச்சி; ‘கற்கறித்து நன் கட்டாய்’ என்றதுபோல. சித்தசர் - காமன்; பன்மை இகழ்ச்சி பற்றி வந்தது. நின் கண்ணால் வருந்தியவரைப் பின்னும் வருத்திக் காமன் அம்பு கொல்லும்; தோல்வியுற்றவரைக் கொல்லுதல் அறமன்றாதலின் அங்ஙனம் செய்தல் பொருந்தாதென்றபடி.
177. தலைவன் தலைவியும் தோழியும் ஒருங்கிருந்தவழித் தழையேந்தி, ‘யான் எய்த அம்போடு ஒருமான் ஈண்டுப் புக்கதோ’ என்று கேட்ட காலத்தில் தோழி தலைவியை நோக்கிக் கூறி நகையாடியது இது.
சிலைசிலையாக் கொண்ட - மலையை வில்லாகக் கொண்ட. வேள் - மன்மதன். மலை சிலையாக் கொண்ட வாள் நுதலாய் - போர் செய்கின்ற வில்லாகக் கொண்ட ஒளி பொருந்திய புருவத்தையுடையாய்; மலைசிலை: வினைத்தொகை; நுதல் - புருவம். புருவத்திற்குக் கருப்புவில் உவமை ( சிலப்.
|