பக்கம் எண் :

542தில்லைச் சிவகாமியம்மை இரட்டைமணிமாலை

    கட்டளைக் கலித்துறை
4.
ஒருவல்லி யல்லிக் கமலத்து ளூறுபைந் தேறலொத்த
திருவல்லி தில்லைச் சிவகாம வல்லியென் சித்தத்துள்ளே
வருவல்லி செம்பொன் வடமேரு வில்லியை வாட்கணம்பாற்
பொருவல்லி பூத்தலி னன்றேயிப் பூமியைப் பூவென்பதே.

    நேரிசை வெண்பா
5.
பூத்ததுவு மீரேழ் புவனமே யப்புவனம்
காத்ததுவு மம்மை கருணையே - கூத்தரவர்
பாடுகின்ற வேதமே பாராவிப் பாரொடுங்க
ஆடுகின்ற வேதமே யங்கு.

    கட்டளைக் கலித்துறை
6.
அங்கைகொண் டேநின் னடிதைவந் தாரழ லாறமுடிக்  
கங்கைகொண் டாட்டுநங் கண்ணுத லாரக் கனகவெற்பைச்  
செங்கைகொண் டேகுழைத் தார்சிவ காமிநின் சித்திரமென்  
கொங்கைகொண் டேகுழைத் தாயவர் பொற்புயக் குன்றெட்டுமே.

    4. ஒரு வல்லி அல்லிக் கமலத்து - ஒற்றைக் கொடியிலே பூக்கும் அக விதழையுடைய தாமரையில்; என்றது இதய கமலத்தை. பைந்தேறல் - செவ்வித்தேன். பூத்தலின் - உண்டாக்கினமையால் சிவகாமியம்மை பூத்ததனாலேதான் பூமியைப் பூவென்பர்; பூ - மலர், பூமி.

    5. பூத்ததுவும்: இதன்முன் நீ என்பதை வருவிக்க. புவனம் - உலகு. (பி-ம்.) “காத்ததுமென்”. அம்மை: முன்னிலைக் கண் வந்தது. பாரா - பார்த்து உணரா. ஆடுகின்ற ஏது - ஆடுதற்குக் காரணத்தை.

    அம்மே, ஆடுகின்ற ஏதுவை வேதங்களே பாரா; பாரா: முற்று.

    6. அழல் ஆற - நின்னுடைய சினம் ஆறும்படி. கங்கை கொண்டாட்டும் கண்ணுதலாரென்றது இறைவன் பணியும்போது கங்கையின் நீர் பாதத்தில் விழுவதைக் குறிப்பித்தது. முதலில் திருவடியைத் தைவந்தார்; அதனாற் கோபம்தணியாமை கண்டு வணங்கினா ரென்பது கருத்து; “முழுமணி மிடற்றன்..... விழுமணி யரவ நுழைசடா டவியின் விண்ணதித் தண்புனல் விடுப்ப, விரைவொடு குளிர்ந்து முகமலர்தலினால்” (பெரியநாயகியம்மை விருத்தம், 7) சித்திரம் - அலங்காரமாகிய.

    இறைவர் ஒரு வெற்பையே குழைத்தார். நீ அவரது புயங்களாகிய எட்டு வெற்பையும் நின் மெல்லிய நகில்களைக் கொண்டு குழைத்தாய்.