|
கடுகு - கடுக (—)
- இ.வே.
கடு
- கடுகு = காரமுள்ள பொருள்.
'கடுகு
சிறுத்தாலும் காரம் போகாது' என்பது பழமொழி.
கடுகு
- கடுகம்.
அம்மீறு
பெற்ற வடிவே ஈறுகெட்டு வடமொழியிலுள்ளது.
கடைகால் - கடீ,
கடகா (gh, (—)
கடைகால்
- கடகால் (கொச்சை) = நீரிறைக்கும் வாளி, நீர்ச்சால்.
கண் - கண்(g)
கள்
- கண் = 1. கரிய பார்வையுறுப்பு. 2. அகக் கண்ணாகிய மனம்.
3 . அறிவு, ஓதி (ஞானம்).
| "கள்ளொற்றிக்
கண்சாய் பவர்" |
(குறள்.
927)
|
கண்ணுதல்
அகக் கண்ணாற் காணுதல், கருதுதல், மதித்தல்,
அளவிடுதல்.
கண்
- கண்ணியம் = மதிப்பு.
கண்ணியம் - கண்ய(g)
கண்டம்
- கண்ட (nt) = முள்.
கள்
- முள். கள் - கள்ளி. ஒ.நோ : முள் - முள்ளி. கள் -கண்டு =
கண்டங்கத்தரி (முட்கத்தரி).
கண்டு
- கண்டம் = கள்ளி, கண்டங்கத்தரி, எழுத்தாணி, வாள்.
வடமொழியில்
மூலமில்லை.
கண்டகம் - கண்டக
(≺—)
கள்
- கண்டு - கண்டகம் = முள், நீர்முள்ளி, உடைவாள், வாள்,
ஒ.நோ:
முள் - முண்டு - முண்டகம் = முள், முள்ளி, முள்தூறு,
தாழை, கருக்குவாய்ச்சி.
கண்டகி - கண்டகி,
கண்டகின்(≺—)
கண்டகம்
- கண்டகி = தாழை, மூங்கில், இலந்தை, முதுகெலும்பு.
கண்டு
- கண்டல் = தாழை, முள்ளி, நீர்முள்ளி.
வடமொழியிலும்
கண்டக, கண்டகி என்னும் சொற்கள் முள்ளையும்
முட்செடிகளையும் முட்போன்ற பொருள்களையும் குறிக்கும். கண்டங்கத்தரி
அதிற் கண்டகாரீ என வழங்கும்.
|