தொழாத கைகள் மண்ணால் செய்து வைக்கப்பட்ட போலிக் கைகள்; மனிதக் கைகள் அல்ல; அவனை நினையாத மனங்கள் மனங்கள் அல்ல; உளியால் போழ்ந்தாலும் போழப்படாத உறுதியான கற்கள்; அவனை வணங்காத தலைகள் தலைகள் அல்ல; பிற உடற் பகுதிகளுக்கு ஏற்றி வைக்கப்பட்ட ஒரு சுமைகள். மக்கட்கு அமைந்த பிற உறுப்புக் களும் (கண், கால் முதலியனவும்) அவனுக்குத் தம்மால் ஆகும் பணியைச் செய்யாவிடின் மனித உடல் உறுப்புக்கள் ஆகா; சடப் பொருட் பகுதிகளே ஆகும்.

குறிப்புரை: தோத்திரமும், சாத்திரமும்¹ சிவனை, "சோதிக்குட் சோதி" எனக் கூறுதல் இங்கு நினைக்கத் தக்கது. தான், பன்மையொருமை மயக்கம். இங்குக் கூறியவாறே.

கோளின் பொறியிற் குணமிலவே, எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.²

எனத் திருவள்ளுவரும் கூறினார். "வன்பராய் முகுடொக்கும் என் சிந்தை; மரக்கண் என் செவி; இரும்பினும் வலிது" எனவும், "நெஞ்சம் கல்லாம்; கண்ணினையும் மரமாம் தீவினை யினேற்கே" எனவும் போந்த திருவாசகத்தையும் காண்க.³ "திணிந்த" என்ற விதப்பினால் அதற்கு இவ்வாறு உரைக்கப் பட்டது. "மனிதர்க்கு" என்றதனால், 'மனித உடம்பும், அவற்றில் அமைந்த உறுப்புக்களும் சிவன் பணி செய்தற் பொருட்டே தரப்பட்டுள்ளன' என்பது விளங்கும்.

வாழ்த்த வாயும் நினைக்க மடநெஞ்சும்
தாழ்த்தச் சென்னியும் தந்த தலைவன்.

எனவும்⁴ "வணங்கத் தலைவைத்து வார்கழல்வாய் வாழ்த்த வைத்து" எனவும்,

எனவும்,

1. திருமுறை - 5.97.3, சித்தியார் - சுபக்கம் - சூ. 11.8.

2. திருக்குறள் - 9.

3. திருவாசகம் - செத்திலாப் பத்து - 4 திருச்சதகம் - 21.

4. திருமுறை - 5.90.7.

5. திருமுறை - 4.9-8,9.