[கலி விருத்தம்]

     ‘நீல நிறத்தனவாய் நெய்கனிந்து போதவிழ்ந்து
     கோலம் குயின்ற குழல்வாழி நெஞ்சே!
     கோலம் குயின்ற குழலும் கொழுஞ்சிகையும்
     காலக் கனலெரியின் வேம்வாழி நெஞ்சே!
     காலக் கனலெரியின் வேவனகண்டாலும்,
     சால மயங்குவ தென்வாழி நெஞ்சே!’¹

 எனவும்,

     ‘வித்தகர் செய்த விளங்கு முடிகவித்தார்
     மத்தக மாண்பழிதல் காண்வாழி நெஞ்சே!
     மத்தக மாண்பழிதல் கண்டால் மயங்காதே
     ‘உத்தம நன்னெறிக்கண் நில்வாழி நெஞ்சே!
     உத்தம நன்னெறிக்கண் நின்றூக்கம் செய்தியேல்
     சித்தி படர்தல் தெளிவாழி நெஞ்சே!’²

 எனவும் இத் தொடக்கத்தன ஒருசார் வளையாபதிப் பாட்டும்,

     ‘கல்லினைக் கதிர்மணிக் கவண்பெய்து கானவற்
     கொல்லையிற் களிறெறி வெற்ப யாதே;
     கொல்லையிற் களிறெறி£ வெற்பனிவ் வியனாட்டார்
     பல்புகழ் வானவன் றாளே யாதே;
     பல்புகழ் வானவன் றாளொடு மன்னர்க்கோர்1
     நல்ல படாஅ பறையே யாதே’.³

 எனவும்,

     ‘ஈரிதழ் இணர்நீலம் இடைதெரியா தரிந்திடூஉம்
     ஆய்கதிர் அழற்செந்நெல் அரியே யாதே;
     ஆய்கதிர் அழற்செந்நெல் அகன்செறுவில் அரிந்திடூஉம்
     காவிரி வளநாடன் கழலே யாதே;
     காவிரி வளநாடன் கழல்சேர்ந்த மன்னர்க்
     காரர ணிற்றல் அரிதே யாதே’.⁴

 எனவும்,

     ‘நித்திலம் கழலாக நிரைதொடி மடநல்லார்
     எக்கர்வான் இருமணல் இணரே யாதே;

  1,2. வளையாபதி. 3,4. முப்பேட்டுச் செய்யுள்.
  பி - ம். 1 தான்சேரா மன்னர்க்கோர்.