‘வென்றான் வினையின் தொகையா யவிரிந்து தன்கண்
     ஒன்றாய்ப் பரந்த உணர்வின் ஒழியாது முற்றும்
     சென்றான் திகழும் சுடர்சூழ் ஒளிமூர்த்தி யாகி
     நின்றான் அடிக்கீழ்ப் பணிந்தார் வினைநீங்கி நின்றார்.’¹

 எனவும்,

     ‘முன்றான் பெருமைக் கணின்றான் முடிவெய்து காறும்
     நன்றே நினைந்தான் குணமே மொழிந்தான்ற னக்கென்
     றொன்றா னுமுள்ளான் பிறர்க்கே உறுதிக்கு ழந்தான்
     அன்றே இறைவன்? அவன்றாள் சரணாங்கள் அன்றே.’²

 எனவும்,

     ‘நல்லார் வணங்கப் படுவான் பிறப்பாதி நான்கும்
     இல்லான் உயிர்கட் கிடர்தீர்த் துயிரின்பம் எய்தும்
     சொல்லான் தருமச் சுடரோன் எனுந்தொன்மை யானான்
     எல்லாம் உணர்ந்தான் அவனே இறையாக ஏத்தி.’³

 எனவும்,

     ‘குற்றங்கள் மூன்றும் இலனாய்க் குணங்கட் கிடனாய்‘⁴

 எனவும் இவை நேரசை முதலாய் வந்து, ஓரடி பதினான்கெழுத்து ஆனவாறு கண்டு கொள்க.

     ‘மதியம் கெடுத்த வயமீன் எனத்தம்பி மாழாந்
     துதிதற் குரியாள் பணியால் உடனாய வாறும்
     நிதியின் னெறியின் அவன்றோ ழர்நிரந்த வாறும்
     பதியின் அகன்று பயந்தா ளைப்பணிந்த வாறும்.’⁵

 என நிரையசை முதலாய் வந்து, பதினைந்தெழுத்து ஓரடிக்கண் வந்தவாறு கண்டு கொள்க.

[சந்தக் கலி விருத்தம்]

     ‘அம்பொன்மாலை யார்க ளித்த லத்தெ ழுந்த ரத்தவாய்க்
     கொம்ப னார்கொ டுத்த முத்த நீர வாய கோழரைப்
     பைம்பொன் வாழை செம்பொனிற்ப ழுத்து வீழ்ந்த சோதியால்
     அம்பு பாய்ந்து வந்தொ சிந்து சாறு சோர்வ போலுமே.’⁶

  1. சூளா. காப்பு; யா. வி. 24 உரை மேற். 2. குண்டல. கட. வாழ். 3. நீலகேசி. கட. வாழ். 4. இஃது அமிர்தபதி என்னும் நூலின் முதற்செய்யுள் என்றூகிக்க இடமுண்டு. 5. சிந். பதிகம். 18. 6. சூளா. இரத. நூ. 13