தண்பணை தழீஇய இருக்கை
     மண்கெழு நெடுமதில்1 மன்னன் ஊரே.’

 எனவும்,

     ‘தாளோங்கிய தண்பிண்டியின்
     நாண்மலர்விரி தருநிழற்கீழ்ச்
     சுடர்பொன்னெயில் நகர்நடுவண்
     அரியணைமிசை இனிதமர்ந்தனை

               அதனால்,

     பெருந்தகை அண்ணல்! நிற் பரவுதும்
     திருந்திய சிவகதி சேர்கயாம் எனவே.’¹

 எனவும் இவற்றுள் வஞ்சியுரிச்சீர் நான்கும் வந்தன.

     பூந்தாமரைப் போதலமரத்
     தேம்புனலிடை மீன்றிரிதர
     வளவயலிடைக் களவயின்மகிழ்
     வினைக்கம்பலை மனைச்சிலம்பவும்
     மனைச்சிலம்பிய மணமுரசொலி
     வயற்கம்பலைக் கயலார்ப்பவும்

               நாளும்,

     மகிழும் மகிழ்தூங் கூரன்
     புகழ்தல் ஆனாப் பெருவண் மையனே.’²

     1 திருப்பாமாலை, 1 யா. வி. சூ. 15, 21, 90 உரைமேற். 2 தொல். பொ. செய். சூ. 19.

     பொன் எயில் - பொன் மதில்.

     பி - ம்.: 1 செங்கோல்.

     குறிப்பு : சுற - சுறாமீன்; மறிவன - திரிவன; துறை - நீர்த்துறை; இறவு - தேன் கூடு; கிடங்கு - குளம்; தேன் தாழ்வன - தேன் சிந்துவன; பொழில் - சோலை; தண்பணை - மருத நிலம்; இருக்கை - இருப்பிடம்.

     பிண்டி - அசோக மரம், நாள் மலர் - புது மலர்; எயில் - மதில்; நடுவண் - இடையில்; அரியணை - சிங்காதனம்; அண்ணல் - பெரியோனே; நிற்பரவுதும் - உன்னை வணங்குவோம்; சிவ கதி - சமணர் கூறும் முத்தி நிலை (சிலப். 10 : 180.)

     குறிப்பு:- போது - மலர்; அலமர - அசைய; புனல் - நீர்; களவயின் - களவொழுக்கத்தில்; கம்பலை - ஒலி; சிலம்பவும் - ஒலிக்கவும்; கயல் - கெண்டை மீன்; மகிழ் தூங்கு ஊரன் - மகிழ்ச்சி தங்கியுள்ள மருத நிலத் தலைவன்; ஆனா - கெடாத; வண்மையன் - வள்ளல்.