|
(இ
- ள்.) உவர் ஆழி மண்ணாசை ஒழித்து அகலும் அடல்
வருணன் - உப்புக்கடல் சூழ்ந்த உலக ஆசையைவிட்டு அகன்ற ஞான
உரம் பெற்ற வருணன், உலகில் யாரும் கவராது பொன் தேரைக் கல்
தேராகச் சபித்துக் கண் முன் காட்டி - இவ்வுலகில் எவரும் கவர்ந்து
கொள்ளாதவாறு பொன் தேரைக் கல் தேராம்படி சபித்து என் கண்
முன்னால் காட்டி, எவரானும் இது நோக்கின் இ உருப் போய்ப் பண்டை
உரு எய்தும் ஆகில் - யாவராயினும் இதனைப் பார்த்தவுடன் இது இக்
கல் உருவம் போய்ப் பழைய பொன் உருவம் அடையுமானால், அவர்
இதற்கு உரியோர் ஆகும். அவர் இதற்கு உரியவர் ஆவர், அவர் தமக்கே
கொடுப்பது என அளித்துப்போனான் - அவர்க்கே அதனைக் கொடுக்க
என்று என்னிடம் கொடுத்துச் சென்றான்.
வருணன்
மண்ணாசை பொன்னசை ஒழித்தவனாகலின் அவன்
வலிமை ஞானவலிமையாயிற்று. கொடுப்பது : வியங்கோள் வினைமுற்று.
'கொள்ளப்படாது மறப்பது அறிவில் என் கூற்றுக்களே' என்ற
திருக்கோவையடியில் 'மறப்பது' என்பது 'மறக்க' எனப் பொருள் தருதல்
காண்க.
(129)
| |
காளி
அரிச்சந்திரனுக்கு அப்பொற்றேரை யளித்தல் |
| 234. |
மன்னாகேள்
என்னுடைய மணிவாயி றனில்வருணன்
வைத்துப் போன
அந்நாடொ ட்டிந்நெடுநாள் அளவாகக் கல்லாய்நின்
அருட்க ணோக்கப்
பொன்னான செழுந்தேர்நீ கொடுபோவென் றினிதளிக்கப்
புகழ்ந் தயோத்தி
நன்னாடன் றான்வாங்கி நவமணித்தே ரதில்ஏறி
நடத்தி னானே. |
(இ - ள்.)
மன்னா கேள் - அரசனே கேட்பாயாக, என்னுடைய
மணி வாயில் தனில் வருணன் வைத்துப் போன - என்னுடைய அழகிய
திருவாயிலில் வருணன் வைத்துச்சென்ற, அ நாள் தொட்டு இ நெடு நாள்
அளவாக - அந்த நாளிலிருந்து நெடுங்காலமாக இந்நாள் வரையும்,
கல்லாய் - கல்லாயிருந்து நின் அருட்கண் நோக்கப் பொன்னான செழுந்
தேர் - உன் அருட்கண்களால் பார்க்கவே பழைய பொற்றேர் ஆகிய
இந்தப் பெருந் தேரை, நீ கொடு போ என்று இனிது அளிக்க - நீ
கொண்டு போ என்று மகிழ்ச்சியோடு கொடுக்க, அயோத்தி நல் நாடன்
- அயோத்திநகர் தலைநகராக அமைந்த நல்ல கோசலநாட்டையுடைய
அரிச்சந்திரன், தான் புகழ்ந்து ஏத்தி வாங்கி - தான் புகழ்ந்து துதித்து
வாங்கி, நவமணித் தேரில் ஏறி நடத்தினான் - ஒன்பான் மணி பதித்த
அந்தத் தேரில் ஏறிச் செலுத்தினான்.
ஏகாரம் :
ஈற்றசை; மன்னா : விளி; கொடு : கொண்டு என்பதன்
தொகுத்தல்; தேர் அது - அது : பகுதிப்பொருள் விகுதி. அதில் என்ற
சுட்டு நவமணித் தேர் என்பது அப் பொற்றேர்தான் என்பதை விளக்கியது.
அதனால் அப்பொற்றேரில் நவமணிகளும் பதித்திருந்தன வென்பது
விளங்கிற்று.
(130)
|