களும், வன்னம் மா மதில்களும் - அழகிய பெரிய மதில்களும், மாட
கூடமும் - மாட கூடங்களும், பொன்னின் மா மேடையும் - பொன்
மயமான பெரிய மேடைகளும், பொலிந்து தோன்ற - விளங்கித் தோன்ற,
அக் கன்னமா புரிதனைக் கண்ணின் நோக்கினான் - அந்தக் கன்னமாபுரி
நகரத்தை அரிச்சந்திரன் கண்ணாற் கண்டான்.

     உம்மை : எண்ணும்மை; மா மதில் : உரிச்சொற்றொடர்; மாடம் -
மாளிகை. கூடம் - மேன்மாடங்களை யுணர்த்தும், மேடை என்பது காற்று
வீசுவதற்காக மாடங்கட்குமேல் உயர்த்திக் கட்டப்படுவது ஒன்று.
"மேடையிலே வீசுகின்ற மெல்லியபூங் காற்றே". அது மேடையின்
பொருளை விளக்கியது.
                                                   (146)

 

	மாதவர் 'கன்னமாபுரம் இது' எனல்
251.	இந்நகர் எந்நகர் என்று கூறவே முன்னவற் குணர்த்திய முனிவர் நோக்கியே மன்னவ சொன்னஅவ் வல்லி வாழ்திரு நன்னகர் ஈதென நயந்து கூறினார்.

     (இ - ள்.) இ நகர் எ நகர் என்று கூற - இவ்வூர் எவ்வூர் என
அரிச்சந்திரன் வினவ, முன் அவற்கு உணர்த்திய முனிவர் நோக்கி -
முன்னர் அந்த அரிச்சந்திரனுக்குச் சந்திரவதியைப்பற்றிக் கூறிய முனிவர்
பார்த்து, மன்னவ - அரிச்சந்திர அரசனே !, ஈது சொன்ன அ வல்லி வாழ்
திரு நல் நகர் என - இஃது நாங்கள் உனக்குத் தெரிவித்த அந்த
வல்லிக்கொடி போன்ற சந்திரவதி வாழ்கின்ற அழகிய நல்ல நகரம் என்று,
நயந்து கூறினார் - மகிழ்ச்சியோடு சொன்னார்கள்.

     வல்லி : உவமையாகுபெயர். 'முன் அவற்கு உணர்த்திய முனிவர்
நோக்கியே' - முனிவர் என்பது பல முனிவரையும் குறிக்குமேனும் ஒரு
முனிவர் கூறினார் என்று கொள்க. பலர் மன்னவற்கு சந்திரமதியைப்பற்றி
யுணர்த்தியிருப்பினும் அவர்களுள் ஒருவர் எனக் கொள்க. வல்லி :
உவமையாகுபெயர். கொடி போன்றவன் என்பது பொருள்.
                                                   (147)

 

	அரிச்சந்திரன் கேட்டுப் புளகம் அடைதல்
252.	வல்லிதன் நகர்இது மன்ன வாஎனாச் சொல்லிய பொழுதினிற் றுணுக்கம் எய்தியே அல்லியந் தாரினான் அவளி இன்புறப் புல்லிய கலவியிற் புளகம் எய்தினான்.

     (இ - ள்.) மன்னவா - அரசனே !, இதுவல்லி தன் நகர் எனாச்
சொல்லியபொழுதினில் - இஃது சந்திரவதியின் ஊர் என்று முனிவர்கள்
சொன்னவுடன், அல்லி அம் தாரினான் - அக இதழ்களையுடைய
மலர்மாலையணிந்த அரிச்சந்திரன், அவளை இன்புறப் புல்லிய கலவியின்
புளகம் எய்தினான் - அவளை இன்பமாகக் கூடிய புணர்ச்சியின் மகிழ்ச்சி
போன்ற அகமகிழ்வு எய்தி உடலில் புளகம் அடைந்தான்.