கேடி நான்வந்த தென்றுகி லேசமெய் மூடி னாணெடு மூச்செறிந் தாளரோ.

     (இ - ள்.) வாடினாள் தளர்ந்தாள் மலர் மா முகம் கோடினாள் -
வாட்டம் அடைந்தாள் மனம் தளர்ந்தாள் மலர்போன்ற முகம் சாய்ந்தாள்,
குலைந்தாள் அலைந்தாள் - நிலைகுலைந்தாள் அங்கும் இங்கும் நில்லாது
வருந்தினாள், கொடும் கேடு இந்நாள் வந்ததென்று கிலேசம் மெய்
மூடினாள் - கொடுமையான கெடுதி இந்நாளில் வந்துவிட்டதே என்று
பெருங்கவலை உடம்பெல்லாம் மூடநின்றாள், நெடு மூச்சு எறிந்தாள்
அரோ - பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

     சந்திரமதி தன் கழுத்திற் பூண்டிருந்த மங்கலநாண், தன்
கணவனையன்றி ஒருவருமே கண்டறியாத மங்கலநாண்; கடவுளாற்
கொடுக்கப்பட்டுத் தான் பிறக்கும்போதே உடன்றோன்றிய மங்கல
நாண்; ஒரு புலையனாற் காணப்பட்டது குறித்து மிகவும் வருந்தினாள்;
பெருமூச்சு விட்டாள்; மயக்கமெய்தினாள் என்க.
                                                    (43)

 

1020.

அலைவி லாஅரிச் சந்திரற் கல்லது தொலைவில் யாவர்க்கும் தோற்றரு மங்கலம் புலையன் காணவும் போதுவ தோவெனா உலையின் மீது மெழுகொத் துருகினாள்.

       (இ - ள்.) அலைவு இலா அரிச்சந்திரற்கு அல்லது - அழிதல்
இல்லாத பெருமையுடைய அரிச்சந்திரனுக்குமட்டும் அல்லாமல், தொலைவு
இல் யாவர்க்கும் தோற்றரும் மங்கலம் - அழியா வரம்பெற்ற தேவர்க்கும்
காணமுடியாத மங்கலமானது, புலையன் காணவும் போதுவதோ எனா -
புலையன் காணும்படியான நிலை அடைந்துவிட்டதோ என்று,
உலையின்மீது மெழுகு ஒத்து உருகினாள் - உலைக்களத்தில் வைத்த
மெழுகைப்போல உருகி வருந்தினாள்.

     சந்திரமதி புலம்பினாள் : 'என் கணவனாகிய அரிச்சந்திரமன்னனுக்
கல்லாமல் மற்றொருவர்க்கும் தோன்றாத என் மங்கலநாண், இன்று
புலையனாற் காணப்பட்டதே! இது பொல்லாத காலம்போலும்!' என்று
கூறினள்.
                                                    (44)

 

1021.

இருள றுங்குணத் தெந்தைக்கு நல்வர மருளும் காலத் தரவணி வேணியான் றிருவு ளம்செய்த திவ்விய மென்மொழிப் பொருளு மித்தலம் புக்கபின் பொய்த்ததோ.

     (இ - ள்.) இருள் அறும் குணத்து எந்தைக்கு அரவு அணி
வேணியான் நல் வரம் அருளும் காலத்து - குற்றம் இல்லாத குணத்தை
உடைய என் தந்தைக்குப் பாம்பை அணிந்த சடையுடைய சிவபெருமான்
நல்வரம் கொடுத்த காலத்தில், திருவுளம் செய்த திவ்விய மென்மொழிப்
பொருளும் - மனம் கொள்ளும்படி கூறிய தூய்மையான மெல்லிய