வீரவாகுவின் பணியாளாகிய அரிச்சந்திரன் தன் மனைவியைக்
கட்டி இழுத்துக்கொண்டு தெருவழியே கொலைக்களஞ் செல்கின்றான்!
அக்காட்சி கண்ட மாந்தர் பலரும் வருந்தி அடியில் வருமாறு
கூறுகின்றனர்.
                                                   (109)

     சந்திரமதியைக் கொலைக்களத்திற்குக் கொண்டுபோவது கண்ட
                 நகர மாந்தர் கூற்று

	எழுசீர்க் கழிநெடிலடிச் சந்த விருத்தம்
1086.	கையோ செழுங்கமலம் முகமோ நிறைந்தமதி    காலோ இளஞ்சினை வரால் மெய்யோ கலாபமயில் இடையோ நுடங்குகொடி    விழியோ கடைந்த வடிவேல் மையோ சுருண்டகுழல் மலையோ திரண்டமுலை    வனிதைக் கெனப்புகலு வார் ஐயோ இவட்குவிதி கொலையோ எனக்கதறி    யழுவார் அறைந்து விழுவார்.

       (இ - ள்.) வனிதைக்கு கையோ செழுங் கமலம் -
இப்பெண்ணுக்குக் கையோ செழுமையான தாமரை மலர்போல் உள்ளது,
முகமோ நிறைந்த மதி - முகமோ முழு நிலவுபோல் உள்ளது, காலோ
இளஞ்சினை வரால் - கால்களோ இளமையான சினை கொண்ட வரால்
மீன்கள்போல் இருக்கின்றன, மெய்யோ கலாப மயில் - உடம்போ தோகை
மயில்போல் தோன்றுகிறது, இடையோ நுடங்கு கொடி - இடையோ
அசைகின்ற பூங்கொடிபோல் உள்ளது, விழியோ கடைந்த வடிவேல் -
கண்களோ கடைந்தெடுத்த கூர்மையான வேல்போல் இருக்கின்றன,
மையோ சுருண்ட குழல் - சுருண்ட கூந்தல் மேகம் போல் இருக்கின்றது,
மலையோ திரண்ட முலை - திரண்ட முலைகள் மலைகள்போல்
இருக்கின்றன, எனப் புகலுவார் - என்று சொல்லுவார்கள், ஐயோ இவட்கு
விதி கொலையோ எனக் கதறி அழுவார் அறைந்து விழுவார் - ஐயோ!
இவளுக்கு விதியானது கொலைதானோ என்று கதறி அழுவார்கள்,
முகத்தில் அறைந்துகொண்டு விழுவார்கள்.

     'அழகிற் சிறந்த இப்பெண்ணுக்கு இளமையிலேயே கொலைத்
தண்டனையா லிறக்கும்படி விதியமைந்துளதோ? இதுவென்ன பாவம்!'
என்று சிலர் கூறிக் கதறி அழுதனர்.
                                                    (110)

 

1087.

தவளத் திருத்தரள நகையுஞ் சிறந்தவிரு    தனுவைப் பழித்த நுதலும் பவளத்தை ஒத்தகனி இதழும் படைத்தவிதி    பதறிப் படைத்த துளதோ கவளக் களிற்றரச னுலகத் துயிர்க்குதவு    கபடற் றிரக்க முடையோன் இவளைக் கொலக்கருதி இவர்கைக் கொடுத்ததிறம்    ஏதென் றிரங்கி அழுவார்.