(இ - ள்.) முனிவர் - முனிவர்கள், அம் கண் மா ஞாலம் காக்கும்
அரசனே - அழகிய இடம் அகன்ற பெரிய உலகினைக் காக்கும் அரசனே!,
அரசர் ஏறே - மன்னர்க்குள் ஆண் சிங்கம் போன்றவனே!, திங்கள் மா
முகத்து வாமத் திருவை நீ வதுவை சூட்ட - சந்திரன் போலும் சிறந்த
முகத்தையுடைய அழகில் திருமகளுக்கு ஒப்பான சந்திரமதியை நீ மணம்
புரிய, எங்களால் செய்யும் ஆறு ஏது இயம்பு என - நாங்கள்
செய்யவேண்டிய வழி என்ன என்று சொல்லுக என்று, முனிவர் கூற -
முனிவர்கள் சொல்ல, செங்கண் மால் அனையான் செவ்வாய் செங்கையாற்
புதைத்துச் செப்பும் - சிவந்த கண்களையுடைய திருமால் போன்ற
அரிச்சந்திரன் சிவந்த கைகளால் வாயை மூடிக் கொண்டு சொல்லுவான்.

     மா ஞாலம் : உரிச்சொற்றொடர். செப்பும் : செய்யுமென் வாய்பாட்டு
வினைமுற்று.
                                                    (22)

 

	'மணம் பேசி வருக' என முனிவரை விடுத்தல்
127.	அல்லியங் குழலாள் தன்னை அருமணம் அடியேன் சூட்டக் கல்லியற் சுரமும் காடும் கடந்துகால் வருந்த நீர்போய் வல்லியைப் பயந்தோற் கண்டு மணமொழிந் தந்த வேந்தன் சொல்லிய நெறிகேட் டென்பால் வருகவென்றினிதுசொன்னான்.

     (இ - ள்.) அல்லியம் குழலாள் தன்னை - அழகிய இதழ்களை
யுடைய மலர் புனைந்த கூந்தலையுடைய சந்திரமதியை, அடியேன்
அருமணம் சூட்ட - அடியேன் திருமணஞ்செய்ய, கல் இயல் சுரமும்
காடும் கடந்து கால் வருந்த நீர் போய் - கற்கள் நிறைந்துள்ள
பாலைவனமும் காடுகளும் கடந்து கால் வலிக்கும்படி நீங்களே போய்,
வல்லியைப் பயந்தோன் கண்டு மணம் மொழிந்து - வல்லிக்கொடிபோன்ற
சந்திரமதியைப் பெற்ற மதிதயனைக் கண்டு திருமணப்பேச்சு நிகழ்த்தி,
அந்த வேந்தன் சொல்லிய நெறி கேட்டு - அந்த மதிதயன் சொல்லிய
பதிலைக் கேட்டு, என்பால் வருக என்று இனிது சொன்னான் -
என்னிடத்தில் வந்து சேர்க என்று இனிமையாகச் சொன்னான்.

     அல்லி அம் - அம் : சாரியை, அல்லி என்பது அகவிதழ். அது
மலருக்காயிற்று : சினையாகுபெயர். வல்லி : கொடி. இஃது உவமை
யாகுபெயராய்ப் பெண்ணினைக் குறித்தது. வல்லி - சந்திரமதி.
                                                    (23)

     (இ - ள்.) மன்னன் காதலால் கூற - அரசன் விருப்பத்தோடு
சொல்ல, மாதவர் கருணை வெள்ளம் மீதெலாம் எழுந்து பொங்க -
முனிவர்களுடைய பெருங்கருணை மேல் எழுந்து பொங்க, வேந்த கேள் -
அரசனே!