|
அந்தணர் சூழவும்,
பாவலர் கவிகள் பாட - கவிஞர்கள் கவிகள் பாடவும்,
மன்னன் - சந்திரதய அரசன், மகர தோரணக் கீழ் மடங்கல்ஆதனத்து
இருந்தான் - மகரதோரணத்தின் கீழ் சிம்மாசனத்தில் இருந்தான்.
(36)
| |
மதிதயன்
முனிவரை வரவேற்றல் |
| 141. |
அந்தவோ
லக்கம் தன்னில் அருந்தவ முனிவர் எல்லாம்
வந்தனர் வந்த போது மன்னவன் எழுந் திருந்து
சுந்தர மகுடம் தாழத் தொழுதனன் அவனை வாழ்த்திச்
சிந்தையின் மகிழ்ச்சி பொங்க இருந்தபின் செப்ப லுற்றான். |
(இ - ள்.)
அந்த ஓலக்கம் தன்னில் - சந்திரதயன் கொலுவிருக்கும்
சபையில், அருந்தவ முனிவர் எல்லாம் வந்தனர் - செய்தற்கரிய தவம்
புரியும் முனிவர் எல்லாரும் வந்தனர், வந்தபோது மன்னவன் எழுந்திருந்து
சுந்தர மகுடம் தாழத் தொழுதனன் - வந்தபொழுது அரசன் எழுந்திருந்து
அழகிய திருமுடி அவர்கள் திருவடியில் தாழும் படி விழுந்து
வணங்கினான்; அவனை வாழ்த்திச் சிந்தையின் மகிழ்ச்சி பொங்க இருந்த
பின் செப்பலுற்றான் - முனிவர் அரசனை வாழ்த்தி மனமகிழ்ச்சி நிறைந்து
பொங்கத் தங்கள் ஆதனங்களில் இருந்தபிறகு சொல்லத் தொடங்கினான்.
எழுந்திருந்தான் - எழுந்திரு : பகுதி; த்: சந்தி;
த்: இறந்தகால
இடைநிலை ஆன் : ஆண்பால் படர்க்கை வினைமுற்று விகுதி. சந்தி - ந்:
தகரம் நகரமானது விகாரம். அருமை + தவம் - அருந்தவம்.
(37)
| |
'சென்ற
நீர், வந்த செய்தி என்?' எனல் |
| 142. |
வானநீர்
பொழிந்து முத்த மணிகொழித் தருவி பாய்ந்த
கானநீர் பெருகும் தெய்வக் கண்டகி என்னும் தீர்த்தத்
தானநீர் ஆடி என்தன் தலைக்கடி முடிகள் சூட்டிப்
போனநீர் உடனே மீண்ட அருத்தியென் புகலும் என்றான். |
(இ
- ள்.) வானம் நீர் பொழிந்து முத்தம் மணி கொழித்து அருவி
பாய்ந்த கான நீர் பெருகும் தெய்வக் கண்டகி என்னும் தீர்த்தம் தான
நீராடி - மேகம் மழை பொழிந்து முத்துகளையும் மணிகளையும்
கொழித்துக்கொண்டு அருவிகளாக விழுந்த நீரில் மலைகளின் காட்டு
நீரும் சேர்ந்து பெருகும் தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த கண்டகி என்னும்
புண்ணியத் தலத்திலுள்ள ஆற்று நீராடி, என் தன் தலைக்கு அடி
முடிகள் சூட்டிப் போன நீர் - எனது தலைக்குத் தங்கள் திருவடிகளாகிய
பொன்னார் திருமுடிகள் சூட்டிச் சென்ற தாங்கள், உடனே மீண்ட அருத்தி
என்? - உடனே திரும்பியதற்கு விருப்பம் யாது?, புகலும் என்றான் -
சொல்லுங்கள் என்றான்.
அடி
முடிகள் : பண்புத்தொகை. என் : 'எவன்' என்னும் வினாவினை
'என்' என்று ஆயது. முத்தம் மணி : உம்மைத்தொகை; பொழிந்து :
வினையெச்சம் காரணப்பொருட்டு.
(38)
|