துயிலுணர்தல்
190.	பெருத்தவா னிலவிடைப் பேதை மாதரைக் கருத்துறக் காதலர் கலந்து றங்கினார் வருத்தமும் காதலும் வளர மன்னவன் ஒருத்தனே தனிக்கிடந் துறக்க நீங்கினான்.

     (இ - ள்.) பெருத்த வான் நிலவிடைப் பேதை மாதரைக் காதலர்
கருத்துறக் கலந்து உறங்கினார் - சிறந்த நிலாப்பரப்பில் மடமை நிறைந்த
பெண்களை அவர்கள் காதலர் அன்புறு மனத்தினராய்க் கலந்து கூடி
உறங்கினார்கள், மன்னவன் ஒருத்தனே வருத்தமும் காதலும் வளரத் தனிக்
கிடந்து உறக்கம் நீங்கினான் - அரிச்சந்திர வரசன் ஒருவனே
மனவருத்தமும் காதலும் மென்மேலும் பொங்கி எழுத் தனிமையாகப்
படுத்திருந்து உறக்கமின்றி இருந்தான்.

     ஒருத்தனே என்பதில், ஏகாரம் பிரிநிலைப்பொருளைத் தந்தது. காதல்
கொண்டவர்க்கு நிலவும் பகையாகும்; உறக்கமும் வாராது. அரிச்சந்திரன்
சந்திரமதிமேற் காதல் கொண்டவன் ஆதலால் உறக்கமின்றி யிருந்தனன்
எனக் காண்க.
                                                    (86)

 

	மன்னவன் காம மயக்கம்
191.	உருவெளி நோக்குவ னுவப்ப னுன்னுவன் கரவினா லேங்குவன் கலங்கு வன்மதி மரபினா டன்கணென் மனது போம்வழி இரவுபோ தற்கிடம் இல்லையோ என்பான்.

     (இ - ள்.) உரு வெளி நோக்குவன் உவப்பன் உன்னுவன் -
சந்திரமதியின் உருவத்தை இவ்வாறிருக்குமென வெளியிடத்தில் மனக்
கண்ணாற் கற்பித்து மகிழ்வான் எண்ணுவான், கரவினால் ஏங்குவன்
கலங்குவன் - உருவத்தோற்றம் மனக்கண்ணில் மறைவதனால் ஏங்கிக்
கலங்குவான்; மதி மரபினாள் தன் கண் எனது மனது போம் வழி -
சந்திரமதியிடத்தில் எனது மனம் போகின்ற வழியில், இரவு போதற்கு இடம்
இல்லையோ என்பான் - இராக்காலமும் கழிவதற்கு இடம் இல்லையோ
என்று புலம்புவான்.

     நோக்குவன் முதலியன முற்றெச்சம். இல்லையோ : ஓகாரம் வினாப்
பொருளில் வந்தது. காமமயக்கமுற்றவர், இரவு விரைவாக விடிய
வில்லையே என்று நினைத்துப் புலம்புவது இயற்கை; காதலரைக் கனவிற்
காணுவதும் இயற்கை என்க.
                                                    (87)

 

	மன்னன் தன் விழியையும் இரவையும் வெறுத்தல்
192.	கொடியமா மதனையும் கொழுநி லாவையும் நொடியினு மொருகுறை சொல்லி நோகிலான் படிகிலா விழியையும் பாரில் வேர்நிறீஇ விடிகிலா இரவையும் வெறுக்கும் வேளையில்.