Thirukkural

கொடுத்தலைப்   பாருட்    பொருட்டாகவும்,    மண்டபம்,   வாவி,
செய்குன்று,   இளமரக்கா   முதலிய   செய்தற்கும்,  ஐம்புலன்களான்
நுகர்வனவற்றிற்கும்  கொடுத்தலைஇன்பப்  பொருட்டாகவும்  கொள்க.
இயற்றல்  முதலியதவறாமல் செய்தல் அரிதாகலின், 'வல்லது' என்றார்.
இவை  நான்கு பாட்டானும் மாட்சியேகூறப்பட்டது. காட்சிக் கெளியன்
கடுஞ்சொல்லன்   அல்லனேல்   மீக்கூறும்  மன்னன்  நிலம்  முறை
வேண்டினார்க்கும்  குறை  வேண்டினார்க்கும் காண்டற்கு எளியனாய்,
யாவர்  மாட்டும் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனும் ஆயின். அம் மன்னனது
நிலத்தை  எல்லா  நிலங்களிலும்  உயர்த்துக்  கூறும் உலகம்.  முறை
வேண்டினார்,   வலியரான்  நலிவு  எய்தினார்.  குறை  வேண்டினார்,
வறுமையுற்று    இரந்தார்.    காண்டற்கு    எளிமையாவது,    பேர்
அத்தாணிக்கண்   அந்தணர்   சான்றோர்  உள்ளிட்டாரோடு செவ்வி
உடையனாயிருத்தல்.    கடுஞ்சொல்:   கேள்வியினும்   வினையினும்
கடியவாய சொல். நிலத்தை மீக்கூறும் எனவே, மன்னனை மீக்கூறுதல்
சொல்ல  வேண்டாதாயிற்று.  மீக்கூறுதல்  'இவன் காக்கின்ற நாடு பசி,
பிணி,   பகை  முதலிய  இன்றி  யாவர்க்கும்  பேரின்பம்  தருதலின்
தேவருலகினும்   நன்று'   என்றல்.   'உலகம்'   என்னும்  எழுவாய்
வருவிக்கப்பட்டது.     இன்சொலால்     ஈத்தளிக்க   வல்லார்க்குத்
தன்சொலால்  தான்கண்  டனைத்திவ்  வுலகு  இனிய  சொல்லுடனே
ஈதலைச் செய்து அளிக்கவல்ல அரசனுக்கு, இவ்வுலகம் தன் புகழோடு
மேவித்   தான்   கருதிய  அளவிற்றாம்.  இன்சொல்:  கேள்வியினும்
வினையினும்  இனியவாய சொல். ஈதல்: வேண்டுவார்க்கு வேண்டுவன
கொடுத்தல்.    அளித்தல்:   தன்   பரிவாரத்தானும்   பகைவரானும்
நலிவுபடாமல்காத்தல்.  இவை  அரியவாகலின்  'வல்லாற்கு'  என்றும்,
அவன்    மண்    முழுவதும்    ஆளும்    ஆகலின்  'இவ்வுலகு'
என்றும்கூறினார். கருதிய அளவிற்றாதல் - கருதிய பொருள் எல்லாம்
சுரத்தல்.