Thirukkural

கூடின்   ஆண்டுத்தம்மை  வெளிப்படுத்தாமையானும், பின் கல்வியை
விரும்புவராகலானும்  ''நனிநல்லர்''  என்றும்  கூறினார். இவை மூன்று
பாட்டானும்   கல்லாதார்,  அவைக்கண்  சொல்லுதற்கு  உரியரன்மை
கூறப்பட்டது.  கல்லாதான்  ஓட்பம்  கழியநன்  றாயினும்  கொள்ளார்
அறிவுடை யார். கல்லாதவனது ஒண்மை ஒரோவழி  நன்றாயிருப்பினும்,
அறிவுடையார்   அதனை   ஒண்மையாகக்   கொள்ளார்.   ஒண்மை:
அறிவுடைமை,   அது   நன்றாகாது,  ஆயிற்றாயினும்  ஏரலெழுத்துப்
போல்வதோர்  விழுக்காடு  ஆகலின், நிலைபெற்ற நூல் அறிவுடையார்
அதனை மதியார் என்பதாம். கல்லா ஒருவன் தகைமை  தலைப்பெய்து
சொல்லாடச்  சோர்வு  படும்.  நூல்களைக்  கல்லாத  ஒருவன்  யான்
அறிவுடையேன் எனத் தன்னை மதிக்கும் மதிப்பு,  அவற்றைக்கற்றவன்
கண்டு  உரையாடக்  கெடும்.  ''கற்றவன்''  என்பது வருவிக்கப்பட்டது.
யாதானும்    ஓர்    வார்த்தை   சொல்லும்   துணையுமே   நிற்பது;
சொல்லியவழி  வழுப்படுதலின்,  அழிந்து  விடும்  என்பதாம்.  இவை
இரண்டு    பாட்டானும்    கல்லாதாரது   இயற்கையறிவின்   குற்றம்
கூறப்பட்டது.    உளரென்னும்   மாத்திரையர்   அல்லால்   பயவாக்
களர்அனையர்  கல்லா தவர். கல்லாதவர், காணப்படுதலான் இலரல்லர்
உளர்  என்று  சிலர்  சொல்லும் அளவினர் ஆதல் அன்றி;  தமக்கும்
பிறருக்கும்  பயன்படாமையால்  விளையாத களர் நிலத்தோடு  ஒப்பர்.
களர்  தானும்  பேணற்பாடு  அழிந்து  உயிர்கட்கும்  உணவு முதலிய
உதவாதது  போலத்  தாமும்  நன்கு மதிக்கற்பாடு அழிந்து, பிறர்க்கும்
அறிவு   முதலிய   உதவார்   என்பதாம்.   இதனான்   கல்லாதாரது
பயன்படாமை   கூறப்பட்டது.   நுண்மாண்   நுழைபுலம்   இல்லான்
எழில்நலம் மண்மாண் புனைபாவை யற்று. நுண்