Thirukkural

வாக     அன்றிப்   பனையின்   அளவாகக்    கொள்வர்.   குற்றம்
சாதிப்பெயர்.  தமக்கு  ஏலாமையின் சிறிது என்று பொறார், பெரிதாகக்
கொண்டு   வருந்திப்   பின்னும்  அதுவாராமல்  காப்பர்  என்பதாம்.
குற்றமே  காக்க பொருளாகக் குற்றமே அற்றம் தரூஉம் பகை.  தனக்கு
இறுதி  பயக்கும்  பகை  குற்றமே,  ஆகலான்,  அக்குற்றம்  தன்கண்
வாராமையே   பயனாகக்   கொண்டு  காக்க  வேண்டும்.  இவைபற்றி
அல்லது  பகைவர்  அற்றம்  தாராமையின்  ''இவையே  பகையாவன''
என்னும்  வடநூலார்  மதம்  பற்றி,  ''குற்றம் அற்றம்  தருஉம் பகை''
என்றும்,  இவற்றது  இன்மையே குணங்களது உண்மையாகக் கொண்டு
என்பார்,  ''பொருளாக''  என்றும் கூறினார். ''குற்றமே காக்க''  என்பது
''அரும்பண்பினால்    தீமை    காக்க,''    என்பதுபோல    நின்றது.
வருமுன்னர்க்  காவாதான்  வாழ்க்கை எரிமுன்னர் வைத்தூறு போலக்
கெடும்.  குற்றம்  வரக்கடவதாகின்ற முற்காலத்திலே அதனைக் காவாத
அரசன்  வாழ்க்கை,  அது  வந்தால்  எரிமுகத்து  நின்ற வைக்குவை
போல  அழிந்து  விடும்.  ''குற்றம்''்  என்பது அதிகாரத்தான்  வந்தது.
முன்னர்  என்றதன் ஈற்றது பகுதிப்பொருள் விகுதி, ''வரும்''்  என்னும்
பெயரெச்சம்  ''முன்னர்'' என்னும் காலப்பெயர் கொண்டது;  அதனால்
காக்கலாம்  காலம்  பெறப்பட்டது.  குற்றம்  சிறிதாயினும்,  அதனால்
பெரிய  செல்வம்  அழிந்தே  விடும்  என்பது உவமையால் பெற்றாம்.
தன்குற்றம்   நீக்கிப்   பிறர்குற்றம்  காண்கிற்பின்  என்குற்ற  மாகும்
இறைக்கு?  முன்னர்த்தன் குற்றத்தைக் கண்டு கடிந்து, பின்னர்ப் பிறர்
குற்றங்காண  வல்லனாயின்,  அரசனுக்கு  ஆகக்கடவ  குற்றம் யாது?
அரசனுக்குத் தன் குற்றம்