Thirukkural

பிறிது  இன்னுயிர்  நீக்கும்  வினை.  அது   செய்யாவழித்  தன்னுயிர்
உடம்பின்  நீங்கிப் போமாயினும்: தான் பிறிதோர் இன்னுயிரை அதன்
உடம்பின் நீக்கும் தொழிலைச் செய்யற்க. ''தன்னை அது  கொல்லினும்
தான்  அதனைக்  கொல்லற்க''  என்றது,  பாவம் கொலையுண்டவழித்
தேய்தலும்,  கொன்ற  வழி  வளர்தலும்  நோக்கி.  இனி  ''தன் உயிர்
நீப்பினும்''்   என்றதற்குச்  ''சாந்தியாகச்   செய்யாதவழித்   தன்னுயிர்
போமாயினும்''்   என்று   உரைப்பாரும்   உளர்.   பிறர்  செய்தலும்
ஆகாமையின்   அஃது   உரையன்மை  அறிக.  நன்றாகும்  ஆக்கம்
பெரிதெனினும்    சான்றோர்க்குக்   கொன்றாகும்   ஆக்கம்   கடை.
தேவர்பொருட்டு  வேள்விக்கண்  கொன்றால் இன்பம் மிகும் செல்வம்
பெரிதாம்  என்று  இல்வாழ்வார்க்குக்  கூறப்பட்டதாயினும்,  துறவான்
அமைந்தார்க்கு ஓர் உயிரைக் கொல்ல வரும் செல்வம் கடை. இன்பம்
மிகும்  செல்வமாவது, தாமும் தேவராய்த் துறக்கத்துச் சென்று எய்தும்
செல்வம்.  அது  சிறிதாகலானும். பின்னும் பிறத்தற்கு  ஏதுவாகலானும்,
வீடாகிய  ஈறு  இல்  இன்பம்  எய்துவார்க்குக்  ''கடை'' எனப்பட்டது.
துறக்கம்  எய்துவார்க்கு ஆம் ஆயினும், வீடு எய்துவார்க்குக் ஆகாது
என்றமையின்,      விதிவிலக்குகள்      தம்முள்      மலையாமை
விளக்கியவாறாயிற்று.  இஃது  இல்லறம் அன்மைக்குக் காரணம். இவை
இரண்டு     பாட்டானும்    கொலையது    குற்றம்    கூறப்பட்டது.
கொலைவினையர்  ஆகிய  மாக்கள்  புலைவினையர் புன்மை தெரிவா
ரகத்து.  கொலைத்  தொழிலையுடையராகிய  மாந்தர்,  அத்தொழிலின்
கீழ்மையை   அறியாத   நெஞ்சத்தராயினும்,  அறிவார்  நெஞ்சத்துப்
புலைத் தொழிலினர். கொலை வினையர் என்றதனான், வேள்விக் கண்
கொலையன்மை   அறிக.   ''புலை  வினையர''்  என்றது  தொழிலால்
புலையர் என்றவாறு. இம்மைக்கண் கீழ்மை.