Thirukkural

மை  வேண்ட  வரும்.  பிறப்புத் துன்பம் ஆதல் அறிந்தவன் ஒன்றை
வேண்டின்   பிறவாமையை  வேண்டும்,  அப்  பிறவாமைதான்  ஒரு
பொருளையும்   அவாவாமையை   வேண்ட   அவனுக்குத்   தானே
உண்டாம்.  அநாதியாகத்  தான்  பிறப்புப்  பிணிமூப்பு இறப்புக்களால்
துன்பமுற்று  வருகின்றமையை  உணர்ந்தவனுக்கு ஆசை  இன்பத்தின்
கண்ணேயாகலின்,   பிறவாமையை   வேண்டும்  என்றும்  ஈண்டைச்
சிற்றின்பம்   கருதி   ஒருபொருளை   அவாவின்  அது  பிறப்பீனும்
வித்தாய்ப்  பின்னும்  முடிவில்லாத  துன்பமே  விளைத்தலின்,  அது
வேணடாமை   வேண்ட  வரும்  என்றும்  கூறினார்.  பிறவாமையின்
சிறப்புக்   கூறி,   பின்  அதுவரும்வழி  கூறத்தொடங்குகின்றமையின்
''மற்று''   வினை   மாற்றின்கண்   வந்தது.   வேண்டாமை  அன்ன
விழுச்செல்வம்   ஈண்டில்லை  யாண்டும்  அஃதொப்பது  இல்.  ஒரு
பொருளையும்    அவாவாமையை    ஒக்கும்   விழுமிய   செல்வம்
காணப்படுகின்ற  இவ்வுலகின்கண்  இல்லை,  இனி அவ்வளவேயன்று,
கேட்கப்படுகின்ற  துறக்கத்தின்கண்ணும்  அதனை  ஒப்பது  இல்லை.
மக்கள்  செல்வமும்  தேவர் செல்வமும் மேன்மேல் நோக்கக் கீழாதல்
உடைமையின், தனக்கு மேலில்லாத வேண்டாமையை ''விழுச்செல்வம்''்
என்றும்,  அதற்கு இரண்டு உலகினும் ஒப்பதில்லை என்றும் கூறினார்.
ஆகம    அளவை    போலாது   காட்சி   அளவை  எல்லாரானும்
தெளியப்படுதலின்,    மக்கள்செல்வம்   வகுத்து   முன்கூறப்பட்டது.
பிறவாமைக்கு    வழியாம்   எனவும்,   விழுச்செல்வமாம்   எனவும்
வேண்டாமையின்   சிறப்பு  இவ்விரண்டு  பாட்டானும்  கூறப்பட்டது.
தூஉய்மை  என்ப  தவாவின்மை  மற்றது வாஅய்மை வேண்ட வரும்.
ஒருவர்க்கு  வீடு என்று சொல்லப்படுவது அவா இல்லாமை, அவ்வவா
இல்லாமைதான் மெய்ம்மையை வேண்டத் தானே உண்டாம். வீடாவது:
உயிர்   அவிச்சை   முதலிய   மாசு  நீங்குதல்  ஆகலின்,அதனைத்
''தூய்மை''  என்றும்,  காரணத்தைக் காரியமாக உபசரித்து,  ''தூய்மை''
என்பது அவா இன்மை என்றும்