Thirukkural

மெய்ம்மையுடைய      பரத்தை ஆகுபெயரால் ''மெய்ம்மை'' என்றும்
கூறினார்.  ''மற்று''  மேலையது  போல  வினைமாற்றின்கண்  வந்தது.
வேண்டுதல்  - இடைவிடாது பாவித்தல். அவா அறுத்தல், வீட்டிற்குப்
பரம்பரையான்  அன்றி  நேரே ஏது என்பதூஉம் அது வரும் வழியும்
இதனால்  கூறப்பட்டன.  அற்றவர் என்பார் அவாஅற்றார் மற்றையார்
அற்றாக  அற்ற திலர். பிறவியற்றவர் என்று சொல்லப்படுவார் அதற்கு
நேரே  ஏதுவாகிய  அவா  அற்றவர்கள், மற்றையார் பிற ஏதுக்களற்று
அஃது   ஒன்றும்   அறாதவர்கள்,   அவற்றால்   சில   துன்பங்கள்
அற்றதல்லது   அவர்போற்   பிறவி   அற்றிலர்.   இதனால்   அவா
அறுத்தாரது    சிறப்பு    விதிமுகத்தானும்    எதிர்மறைமுகத்தானும்
கூறப்பட்டது. அஞ்சுவ தோரும் அறனே ஒருவனை வஞ்சிப்ப தோரும்
அவா. மெய்யுணர்தல் ஈறாகிய காரணங்கள் எல்லாம் எய்தி அவற்றான்
வீடு  எய்தற்பாலனாய  ஒருவனை  மறவி  வழியால் புகுந்து பின்னும்
பிறப்பின்கண்ணே   விழித்துக்   கெடுக்கவல்லது   அவா,  ஆகலான்,
அவ்வவாவை   அஞ்சிக்  காப்பதே  துறவறமாவது.  ஓரும்  என்பன
அசைநிலை,   அநாதியாய்ப்   போந்த  அவா,  ஒரோவழி  வாய்மை
வேண்டலை ஒழிந்து பராக்கால் காவானாயின்,  அஃது இடமாக அவன்
அறியாமல்   புகுந்து   பழைய   இயற்கையாய்  நின்று,  பிறப்பினை
உண்டாக்குதலான்,   அதனை  ''வஞ்சிப்பது''  என்றார்.  காத்தலாவது
வாய்மைவேண்டலை   இடைவிடாது   பயின்று   அது   செய்யாமல்
பரிகரித்தல்.  இதனால்,  அவாவின்  குற்றமும்  அதனைக்  காப்பதே
அறம்என்பதூஉம்   கூறப்பட்டன.   அவாவினை  ஆற்ற  அறுப்பின்
தவாவினை  தான்வேண்டும்  ஆற்றான்  வரும். ஒருவன் அவாவினை
அஞ்சித்  துவரக் கெடுக்க வல்லன் ஆயின், அவனுக்குக் கெடாமைக்கு
ஏதுவாகிய வினை, தான் விரும்பும் நெறியானே உண்டாம். கெடாமை-
பிறவித்   துன்பங்களான்  அழியாமை.  அதற்கு  ஏதுவாகிய  வினை
என்றது,  மேற்சொல்லிய  துறவறங்களை.  ''வினை''  சாதி யொருமை.
தான்   விரும்பும்  நெறி  மெய்வருந்தா  நெறி.  ''அவாவினை  முற்ற
அறுத்தானுக்கு   வேறுஅறஞ்செய்ய   வேண்டா,  செய்தன  எல்லாம்
அறமாம்''்  என்பது  கருத்து.  இதனால்  அவா  அறுத்தற்  சிறப்புக்
கூறப்பட்டது. அவாவில்லார்க் கில்லாகும்