Thirukkural

தூஉம்  அது  நோக்கி.  ''ஏறு''  என்பது  உபசார  வழக்கு.  இதனால்
அரசற்கு அங்கமாவன இவை என்பதூஉம், இவைமுற்றும் உடைமையே
அவன்  வெற்றிற்கு  ஏது  என்பதூஉம்கூறப்பட்டன. அஞ்சாமை ஈகை
அறிவூக்கம்  இந்நான்கும்  எஞ்சாமை  வேந்தற்  கியல்பு. அரசனுக்கு
இயல்பாவது,  திண்மையும் கொடையும், அறிவும், ஊக்கமும்,  என்னும்
இந்நான்கு   குணமும்    இடைவிடாது    நிற்றல்.  ஊக்கம்:  வினை
செய்தற்கண்  மன  எழுச்சி.  இவற்றுள்  அறிவு ஆறு அங்கத்திற்கும்
உரித்து;   ஈகை   படைக்கு   உரித்து,   ஏனைய  வினைக்கு  உரிய.
உயிர்க்குணங்களுள்   ஒன்று   தோன்ற   ஏனைய  அடங்கி  வரும்.
அவற்றுள்  இவை  அடங்கின், அரசற்குக் கெடுவன பல  ஆமாகலின்,
இவை  எப்பொழுதும் தோன்றி நிற்றல் இயல்பாக வேண்டும்  என்பார்,
''எஞ்சாமை   வேந்தற்கு   இயல்பு''   என்றார்.   தூங்காமை  கல்வி
துணிவுடைமை  இம்மூன்றும் நீங்கா நிலன்ஆள் பவர்க்கு. நிலத்தினை
ஆளும்   திருவுடையாற்கு;   அக்காரியங்களில்   விரைவுடைமையும்,
அவை  அறிதற்கு  ஏற்ற  கல்வியுடமையும்,  ஆண்மை உடைமையும்
ஆகிய  இம்மூன்று  குணமும் ஒருகாலும்  நீங்கா. கல்வியது கூறுபாடு
முன்னர்க் கூறப்படும். ஆண்மையாவது, ஒன்றனையும் பாராது கடிதில்
செய்வது   ஆகலின்,அஃது   ஈண்டு   உபசார  வழக்கால் ''துணிவு''
எனப்பட்டது.  உம்மை  இறந்தது  தழீஇய  எச்ச  உம்மை. இவற்றுள்
கல்வி  ஆறு  அங்கத்திற்கும்  உரித்து.  ஏனைய  வினைக்கு  உரிய.
''நீங்கா''   என்பதற்குமேல்   எஞ்சாமைக்கு  உரைத்தாங்கு  உரைக்க
அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்கா மான முடைய தரசு. தனக்கு
ஒதிய  அறத்தின்  வழுவாது  ஒழுகி,  அறனவல்லவை தன் நாட்டின்
கண்ணும் நிகழாமல் கடிந்து, வீரத்தின் வழுவாத தாழ்வு இன்மையினை
உடையான் அரசன்.