Thirukkural

வழுவாமை. சிறப்புடை   மகற்காயின்கற்றல்   வேண்டும்  என்பதூஉம்,
அவனால்  கற்கப்படு நூல்களும், அவற்றைக்  கற்குமாறும், கற்றதனால்
பயனும்இதனாற்   கூறப்பட்டன.   எண்என்ப   ஏனை   எழுத்தென்ப
இவ்விரண்டும்  கண்என்ப  வாழும் உயிர்க்கு. அறியாதார் எண் என்று
சொல்லுவனவும்   மற்றை  எழுத்து  என்று  சொல்லுவனவும்  ஆகிய
கலைகள்  இரண்டினையும்,  அறிந்தார்  சிறப்புடை உயிர்கட்குக் கண்
என்று   சொல்லுவர்.   எண்   என்பது   கணிதம்.  அது  கருவியும்
செய்கையும்   என   இருவகைப்படும்.   அவை   ஏரம்பம்  முதலிய
நூல்களுள்  காண்க.  எழுத்து  எனவே,  அதனோடு ஒற்றுமையுடைய
சொல்லும்   அடங்கிற்று.  இவ்விருதிறமும்,  அறமுதற்பொருள்களைக்
காண்டற்குக்  கருவியாகலின், கண்  எனப்பட்டன. அவை கருவியாதல்
''ஆதி முதலொழிய அல்லாதன எண்ணி. நீதி வழுவா நிலைமையவால்
- மாதே, அறமார் பொருள் இன்பம் வீடுஎன்று இவற்றின்,  திறமாமோ
எண்ணிறந்தால் செப்பு''. ''எழுத்தறியத் தீரும் இழிதகைமை   தீர்ந்தான்,
மொழித்திறத்தின்    முட்டறுப்பான்    ஆகும்,    மொழித்திறத்தின்,
முட்டறுத்த  நல்லோன்  முதல் நூல் பொருள் உணர்ந்து,  கட்டறுத்து
வீடு  பெறும்''.  இவற்றான்  அறிக. ''என்ப'' என்பவற்றுள்  முன்னைய
இரண்டும்  அஃறிணைப்  பன்மைப்  பெயர்.  பின்னது உயர்திணைப்
பன்மை  வினை.  அறியாதார், அறிந்தார் என்பன வருவிக்கப்பட்டன.
சிறப்புடைய  உயிர்  என்றது  மக்கள்  உயிருள்ளும்  உணர்வு மிகுதி
உடையதனை.   இதனால்  கற்கப்படும்  நூல்கட்குக்  கருவியாவனவும்
அவற்றது இன்றியமையாமையும் கூறப்பட்டன. கண்உடையர்  என்பவர்
கற்றோர்  முகத்திரண்டு  புண்உடையர்  கல்லா  தவர். கண்ணுடையர்
என்று உயர்த்துச் சொல்லப்படுவார் கற்றவரே, மற்றைக் கல்லாதவர்