Thirukkural

இவை     இரண்டு  பாட்டானும்  கேள்வியதுசிறப்புக்   கூறப்பட்டது.
செவிஉணவிற் கேள்வி யுடையார் அவிஉணவின் ஆன்றாரோ டொப்பர்
நிலத்து.  செவியுணவாகிய கேள்வியினை உடையார், நிலத்தின்கண்ணர்
ஆயினும்  அவியுணவினையுடைய  தேவரோடு ஒப்பர். செவி  உணவு:
செவியான்  உண்ணும்  உணவு.  அவ்வழிக்கண் வந்த இன்சாரியையது
னகரம்  வலிந்து  நின்றது. அவியாகிய உணவு - தேவர்க்கு வேள்வித்
தீயில்  கொடுப்பன. அறிவான் நிறைந்தமையான் ''ஆன்றார''்,  என்றும்,
துன்பம்   அறியாமையான்  தேவரொடு  ஒப்பர்  என்றும்   கூறினார்.
இதனான்  அதனை  உடையாரது  சிறப்புக்  கூறப்பட்டது.   கற்றிலன்
ஆயினும் கேட்க அஃதொருவற் கொற்கத்தின் ஊற்றாம் துணை. உறுதி
நூல்களைத்  தான்  கற்றிலன்  ஆயினும்,  அவற்றின் பொருள்களைக்
கற்றறிந்தார்  சொல்லக்  கேட்க,  அக்கேள்வி  ஒருவனுக்குத் தளர்ச்சி
வந்துழிப்   பற்றுக்   கோடாம்    துணை    ஆகலான்.   ''உம்மை''
கற்கவேண்டும்  என்பது  பட  நின்றது.  தளர்ச்சி - வறுமையானாதல்
அறிவின்மையானாதல்  இடுக்கண்பட்டுழி  மனம் தளர்தல்.  அதனைக்
கேள்வியினானாய   அறிவு  நீக்கும்  ஆகலின்,  ''ஊற்றாம்   துணை''
என்றார்.  ''ஊன்று''  என்னும் ஆகுபெயரின் னகரம் திரிந்து  நின்றது.
இழுக்கல்  உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே ஒழுக்கம் உடையார்வாய்ச்
சொல்.    வழுக்குதலையுடைய   சேற்று   நிலத்து   இயங்குவார்க்கு
ஊன்றுகோல்    போல    உதவும்;    காவற்சாகாடு  உகைப்பார்க்கு
ஒழுக்கமுடையார்   வாயிற்   சொற்கள்.   அவாய்நிலையான்   வந்த
உவமையடையால் பொருள் அடைவருவிக்கப்பட்டது. ஊற்றாகிய கோல்
போல  உதவுதல்  -தளர்ந்துழி அதனை நீக்குதல். கல்வியுடையரேனும்
ஒழுக்கம்    இல்லாதார்    அறிவிலராகலின்,   அவர்   வாய்ச்சொல்
கேட்கப்படாது என்