Thirukkural

து தோன்ற  நின்றமையின்,  இதுவும்  மேலை  அலங்காரம் ஆயிற்று.
அஞ்சாமை  அல்லால் துணைவேண்டா எஞ்சாமை எண்ணி இடத்தாற்
செயின்  பகையிடத்து  வினை செய்யும் திறங்களை எல்லாம் ஒழியாது
எண்ணி  அவற்றை  அரசர்  இடத்தோடு  பொருந்தச்  செய்வராயின்,
அச்செயற்குத்     தம்திண்மை    அல்லது    பிறிதொரு    துணை
வேண்டுவதில்லை.    ''திண்ணியராய்    நின்று    செய்துமுடித்தலே
வேண்டுவது  அல்லது  துணை  வேண்டா''  என்றார்,  அவ்  வினை
தவறுவதற்கு  ஏது  இன்மையின்.  இவை  மூன்று பாட்டானும் வினை
செய்தற்கு   ஆம்   இடன்   அறிதல்  கூறப்பட்டது.  சிறுபடையான்
செல்லிடம்   சேரின்   உறுபடையான்   ஊக்கம்   அழிந்து   விடும்
பெரும்படையுடைய  அரசன்,  ஏனைச்   சிறுபடையானை  அழித்தல்
கருதி அவன் புகலைச் சென்று சாருமாயின், அவனால் தன்  பெருமை
அழியும். ''செல் இடம்''் அவனுக்குச்  செல்லும் இடம்.  ''அழிந்துவிடும்''்
என்பது  ''எழுந்திருக்கும்''்  என்றாற்போல்  ஒரு  சொல்  ஊக்கத்தின்
அழிவு உடையான்மேல் ஏற்றப்பட்டது. தன் படைப்பெருமை  நோக்கி,
இடன்    நோக்காது  செல்வன்   ஆயின்,   அஃது   அப்படைக்கு
ஒருங்குசென்று          வினைசெயல்          ஆகாமையானாகப்
பயிற்சியின்மையானாக,அப்பெருமையால்    பயன்   இன்றித்   தான்
அழிந்துவிடும்  என்பதாம். சிறைநலனும் சீரும் இலர்எனினும்  மாந்தர்
உறைநிலத்தோ  டொட்டல்  அரிது  அரண்  அழித்தற்கு அருமையும்
பெருமையுமாகிய  ஆற்றல் உடையர் அல்லராயினும், வினைக்கு உரிய
மாந்தரை  அவர் உறைகின்ற நிலத்தின்கண் சென்று தாக்குதல் அரிது.
''நிலத்தொடு''  என்பது  வேற்றுமை மயக்கம். ஆண்மை உடையாரைச்
சிறுமைநோக்கி    இருப்பின்கண்சென்று   தாக்கின்,   அவர்   அது
விட்டுப்போதல்  துணிவினரன்றிச்  சாதல்  துணிவினராவர்.  ஆகவே,
அவர்க்குப் பெரும்படை உடையும்