Thirukkural

து   நின்றது.  நட்பாய்  ஒழுகுதல், வலியறிந்து  பகைத்தல்  என்னும்
இரண்டனுள்     ஒன்றன்றேஅயல்     வேந்தரோடு    செயற்பாலது,
இவையன்றித்தான்         மெலியனாய்வைத்து          அவரோடு
பகைகொண்டானுக்கு       ஒருபொழுதும்        நிலையின்மையின்,
''விரைந்துகெடும்''     என்றார்.    இவை    இரண்டு    பாட்டானும்
தன்வலிஅறியாவழிப்படும்  இழுக்குக் கூறப்பட்டது. பீலிபெய்  சாகாடும்
அச்சிறும் அப்பண்டம் சால மிகுத்துப் பெயின். பீலியேற்றிய  சகடமும்
அச்சு  முரியும்,  அப்பீலியை  அது பொறுக்கும் அளவின்றி  மிகுத்து
ஏற்றின்.   உம்மை   சாகாட்டது   வலிச்சிறப்பேயு  மன்றிப்  பீலியது
நொய்மைச் சிறப்பும் தோன்ற நின்றது. ''இறும்'' என்னுஞ்  சினைவினை
முதல்மேல்  நின்றது.  ''எளியர்''  என்று  பலரோடு  பகைகொள்வான்,
தான்  வலியனே ஆயினும் அவர் தொக்கவழி  வலியழியும்,  என்னும்
பொருள்  தோன்ற  நின்றமையின்  இது  பிறிது   மொழிதல் என்னும்
அலங்காரம்.   இதனை   ''நுவலா   நுவற்சி''   என்பாரும்,   ''ஒட்டு''
என்பாரும்உளர்.   ஒருவன்  தொகுவார்  பலரோடு  பகைகொள்ளற்க
என்றமையின்,  இதனால்  மாற்றான்  வலியும் அவன் துணை வலியும்
அறியா  வழிப்படும்  இழுக்குக் கூறப்பட்டது. நுனிக்கொம்பர் ஏறினார்
அஃதிறந்  தூக்கின்  உயிர்க்கிறுதி  யாகி  விடும். ஒருமரக்கோட்டினது
நுனிக்கண்ணே   ஏறி  நின்றார்,  தம்  ஊக்கத்தால்  அவ்வளவினகை்
கடந்து  மேலும்  ஏற  ஊக்குவாராயின்;  அவ்வூக்கம் அவர் உயிர்க்கு
இறுதியாய்    முடியும்.    ''நுனிக்கொம்பர்''   என்பது    கடைக்கண்
என்பதுபோலப் பின் முன்னாகத் தொக்க ஆறாம் வேற்றுமைத்தொகை.
பன்மை   அறிவின்மைபற்றி  இழித்தற்கண்  வந்தது.  இறுதிக்கு  ஏது
ஆவதனை  ''இறுதி''  என்றார்.  ''பகைமேற்  செல்வான்   தொடங்கித்
தன்னால்  செல்லலாமளவும்  சென்று  நின்றான்,  பின்  அவ்வளவின்
நில்லாது  மன  எழுச்சியான்  மேலும்  செல்லுமாயின்,  அவ்வெழுச்சி
வினை   முடிவிற்கு   ஏதுவாகாது  அவனுயிர்  முடிவிற்கு  ஏதுவாம்''
என்னும் பொருள்தோன்ற நின்றமையின்,  இதுவும் மேலை