பல்லவர்

    பல்லவர் யார் என்பது பற்றி ஆராய்ச்சியாளர்களிடையே
கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவி வருகின்றன. வட இந்தியாவில்
இருந்த பஹ்லவர் என்ற மரபினரே பல்லவர் என்பது ஒரு
சாரார் கருத்து. மணி பல்லவம் (இலங்கை) என்னும் தீவிலிருந்து
வந்தவர்கள் என்பது மற்றொரு கூற்று. சில ஆராய்ச்சியாளர்களோ
தட்சிணப்பகுதியை ஆட்சி செய்த சாதவாகனப் பேரரசர்களுக்குப்
பிரதிநிதிகளாய் விளங்கியவர்களே பல்லவர் என்று கூறியுள்ளனர்.
பல்லவர்கள் தமிழ் நாட்டு மரபினரே என்றும், சங்க காலத்தில்
ஆண்ட திரையர் வழி    வந்தவர்கள் என்பதும் சில
அறிஞர்களின் கருத்து. பல்லவர்கள் பிராக்ருதம், சமஸ்கிருதம்
போன்ற மொழிகளை ஆட்சி மொழியாகப் பயன்படுத்தியதால்
அவர்கள் தமிழ் மரபினர் அல்லர் என்பது சிலரது கருத்து.
எனவே வலுவான, தெளிவான சான்றுகள் கிடைக்கும் வரை
பல்லவரின் பூர்வீக மரபு எது என்று உறுதியாகக் கூற இயலாது.

    பிற்காலப் பல்லவப் பேரரசர்களில் முதலாமவனாகக்
குறிக்கப்படுபவன் சிம்மவிஷ்ணு. ஏறத்தாழ கி.பி.550-570 வரை
ஆட்சி செய்தவனாகக் கருதப்படும் சிம்மவர்மனின் மகனே
இச்சிம்மவிஷ்ணு.     இச்சிம்ம     விஷ்ணுவுக்குப்     பிறகு
மகேந்திரவர்மன்,     முதல் நரசிம்மவர்மன், இரண்டாம்
மகேந்திரவர்மன், முதல் பரமேஸ்வரவர்மன், இரண்டாம் நரசிம்ம
வர்மன், இரண்டாம் பரமேஸ்வரவர்மன், இரண்டாம் நந்திவர்மன்,
தந்திவர்மன், மூன்றாம் நந்திவர்மன், நிருபதுங்கன், அபராஜிதன்
ஆகிய பேரரசர்கள் ஆட்சி செய்து, தமிழகத்தில் பல்லவர்
ஆட்சியை நிலை பெறுமாறு செய்தார்கள். இவர்கள் பிற்காலப்
பல்லவர்களாகக் கருதப் படுகின்றனர்.

    இவை தவிர, பல்லவர் நாட்டைச் சுற்றிலும் இருந்து
அரசாண்ட சாளுக்கியர், இராட்டிரகூடர், கதம்பர், கங்கர்,
களப்பிரர், பாண்டியர், முத்தரையர், பாணர் ஆகியவர்களின்
பட்டயங்களும் கல்வெட்டுகளும் கூட, பல்லவர் வரலாறு அறியத்
துணைநிற்கின்றன. இலக்கியங்களாகத் திகழும் சைவசமயக்
குரவர்கள் எழுதிய தேவாரத்திருமுறைகளும், வைணவப்
பெரியார்கள் பாடியருளிய நாலாயிரத் திவ்வியப்பிரபந்தம்,
மகேந்திரவர்மன் இயற்றிய மத்த விலாசப்பிரகசனம், இராஜசிம்மன்
காலத்தில் எழுதப்பட்ட அவந்திசுந்தரிகதா, பாரதவெண்பா,
நந்திக்கலம்பகம், சோழர்காலத்துப் பெரியபுராணம், இலங்கை
நாட்டு வரலாற்று நூலான மகாவம்சம் ஆகியவையும் பல்லவர்
வரலாறு அறிய உதவும் மூலங்களாக விளங்குகின்றன.