வலங்கை - இடங்கை என்பது, அந்தணர், வளோளர் அல்லாத இதர மொத்த சமூகங்களின் இரண்டு பிரிவுகள். பிற்காலட்சோழர்களின்     தொடக்க காலத்தில்     இப்பிரிவு
தொடங்கியது. படைப்பிரிவில் ஏற்பட்ட வலங்கை - இடங்கைப் பிரிவு சமுதாயத்தில் எல்லாப் பிரிவினர் இடையேயும் பின்னர் வந்துவிட்டது.

வலக்கை, இடக்கை; வலதுகை இடதுகை; வலங்கைப் பாணத்தார், இடங்கைப் பாணத்தார்; வலங்கையார், இடங்கையர் எனவும் இவர்கள் குறிக்கப்பட்டுள்ளனர். 10- ஆம் நூற்றாண்டில் முதலில் படைப்பிரிவில் இவ்வழக்கம் தோன்றியது. முதலில் உள்நாட்டுப்படை வலங்கைப்பழம்படை,     வலங்கைப்படை, வலங்கைமாசேனை என அழைக்கப்பட்டது. பின்னர், குடியேறிய வன்னியர், செங்குந்தர்களைக் கொண்ட படை இடங்கைப் படை என்று அழைக்கப்பட்டது. பிறகு இப்பிரிவு பொதுமக்களிடமும் பரவியது.

வணிகம், தொழில் சார்ந்தோர் வலங்கை இடங்கை
எனப்பட்டனர் என்ற கருத்தும் உண்டு, சோழ மன்னனுக்கு வலப்புறமும் இடப்புறமும் அமரும் உரிமை சிலருகு
அளிக்கப்பட்டது. நாளடைவில் அவர்கள் வலங்கை இடங்கைப்
பிரிவுகளாக மாறினர் என்ற கருத்தும் உண்டு. எப்படியோ மொத்த
சாதிக்குள் இப்பிரிவு ஏற்பட்டுவிட்டது. இப்பிரிவைப் பற்றிய
ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பெயர்க்காரணம் இன்னும் சரியாகக்
கண்டறியப்படவில்லை.     வழிபாட்டில் கூட     இப்பிரிவு
ஏற்பட்டுவிட்டது. சில கோவில்களில் வலங்கை விநாயகர்,
இடங்கை விநாயகர் எனப்பிரதிட்டை செய்த நிகழ்ச்சிகள் உள்ளன.
இவ்வகையினர் வலங்கைச் சாதியார், இடங்கைச் சாதியார் எனவும்
அழைக்கப்பட்டனர்.

    தஞ்சாவூர் மாவட்டத்திலுள்ள     மேலப்பெரும்பள்ளம்
திருக்கோயிலில் நாங்கூர் அந்தணன் ஒருவன் பதின்மூன்று காசுக்கு ஆறுபேரை அடிமைகளாக விற்றனன். மற்றும் பெண்கள் இருவர், தம்மை உள்ளிட்ட எழுவரைப் பதினைந்து காசுக்கு விற்றனர். தந்திவர்மமங்கலத்து மத்தியஸ்தன் ஒருவன் வயலூர்க் கற்றளிப்பரமேசுவரர் கோயிலில் திருப்பதியம் பாடுவதற்கும், அடிமைகளாகத் தொண்டு புரிவதற்கும், கி.பி. 948 - ஆம் ஆண்டு, சிலரை அளித்தான் என்பதை அவ்வூர்க் கல்வெட்டுக் கூறுகிறது.
திருநெல்வேலி மாவட்டம் கருங்குளம் இராசசிம்மேசுவரமுடையார் கோயிலில் ஓர் உவச்ச அடிமையை அரசியல் அதிகாரி ஒருவன் 1105 - ஆம் ஆண்டு தந்த செய்தியும் கல்வெட்டில் கூறப்படுகிறது.