சங்க காலச் சமுதாயம்

    ஆடை நெய்தல் சிறந்த கைத்தொழிலாகக் கருதப்பட்டது.
கைம்பெண்கள் (கணவனை இழந்த பெண்கள்) நூல் நூற்கும்
தொழிலில் ஈடுபட்டனர். பாண்டிய நாட்டில் நெய்யப் பெற்ற மிக
மெல்லிய ஆடைகள் பாடலிபுத்திரம் போன்ற வடநாட்டு
நகரங்களுக்கு அனுப்பப் பெற்றன என்பதைச் சாணக்கியர்
தம் நூலில் கூறியுள்ளார். தச்சர், கொல்லர், கன்னார், தையற்
தொழில் புரிவோர் முதலிய பல்வகைத் தொழிலாளர்களும்
ஒவ்வொரு ஊரிலும் இருந்தனர். நுண்கலைகள் புரியும்
தொழிலாளர்களும் அவர்களுடன் இணைந்து வாழ்ந்தனர்.


    தமிழகத்தில் விளைந்த விளை பொருள்களும் (உணவுப்
பொருள்கள் மற்றும் இலவங்கம், ஏலம், மிளகு போன்றவை), கைத்
தொழிற் பொருள்களும் நாட்டின் தேவையை நிறைவு
செய்ததோடு பிற நாடுகளுக்கு விற்பனைப் பொருட்களாக
அனுப்பும் அளவு மிகுந்து விளங்கின. கீழை நாடுகளிலிருந்து
பட்டு, பீங்கான் போன்ற பொருள்களும் மேலை நாடுகளிலிருந்து
போர்க்கருவிகள், உயர்ந்த    மது வகைகள், கண்ணாடி
ஆகிய பொருள்களும் இறக்குமதியாயின. சேரநாட்டு மிளகு,
ஏலம், யானைத் தந்தம் ஆகியவைகளுக்கு அயல் நாடுகளில்
மிகுந்த வரவேற்பு இருந்தன. ஏற்றுமதிப் பொருள்களுக்கும்,
இறக்குமதிப் பொருள்களுக்கும் அரசாங்க முத்திரையிடும்
வழக்கம் இருந்தது. காவிரிப்பூம்பட்டினம், கொற்கை, தொண்டி,
முசிறி போன்ற துறைமுகங்களில் பண்டகசாலைகள் இருந்ததையும்,
கலங்களில் பொருள்களை ஏற்றுதல், இறக்குதல் ஆகிய
பணிகள் இரவும் பகலும் நிகழ்ந்தன என்பதையும் சங்கப்பாடல்கள்
தெளிவாகக் கூறுகின்றன.    துறைமுகங்களில் கலங்கரை
விளக்கங்கள் (light house) இருந்தன என்பதும் அறிய முடிகிறது.